Het Grote Groeiboek van Felix & Luna

2010-02-15T23:38:00.001+03:00

Wij zijn verhuisd!
Niet aarzelen, kom kijken!

2010-02-09T11:24:00.003+03:00

Mijn gevoel voor humor begint me parten te spelen.
X snoot gisteren nogal luid zijn neus, waardoor Luna even schrok.
"Ja schat", zei ik. "Je papa is een olifant."
En ze knikte veelbegrijpend.

Deze ochtend bij het ontwaken, moest ik dringend even mijn neus snuiten.
Luna die me hoorde, stormde de kamer binnen en riep: "Jij bent ook een olifant!"

Later, onderweg naar school.
"Wij gaan naar school, hé mama?"
"Nee schatje. Ik heb geen zin om naar school te gaan. Kom, we keren terug naar huis!"
"Neee mama, we gaan naar schooooool!"
"Haha, ja hoor, 't was maar een grapje."
"Mama, toch. Jij bent een zotte!"

2010-02-07T22:16:00.011+03:00

Luna is bang van het donker. Dat was nog niet eerder het geval, dus ik vraag me af waar het vandaan komt. Is het iets aangeboren, zoals het flemen, het liegen en het wagenziek-zijn, of is het iets dat men haar verteld heeft, iets dat haar verbeelding gestimuleerd heeft en ongekende angsten aan het licht heeft gebracht?

Hoe het ook zij, tegenwoordig mag de deur van haar kamer niet meer dicht, moet het licht aanblijven in de gang en begint ze te snikken zodra ze 's nachts een oog open doet en merkt dat wij - hardvochtige ouders die op hun centen zitten - toch alle lichten hebben uitgedaan.

Gelukkig las ik deze week toevallig in een boekje dat je niet helemaal moet meegaan in de fantasie van je bange kind ("jaaaa schat, die draken houden heel erg van het donker, maar wij zorgen ervoor dat ze onder het bed blijven zitten"), maar dat een klein beetje psychologische ondersteuning zeker geen kwaad kan.

Dus hebben wij nu Simba, leeuwenkoning-to-be, aangesteld als Luna's beschermer in donkere tijden (u weet wel, katachtige, donker, bloeddorstig, etcetera) - en dat lijkt te helpen. Hij mag bij haar hoofdkussen de wacht houden, krijgt een knuffel voor het slapengaan, en soms, als ik 's nachts zelf eens wakker wordt en in het donker niet meteen opnieuw de slaap kan vatten, hoor ik ze gezellig samen spinnen.

2010-01-27T15:01:00.013+03:00

Het is al jarenlang een punt van discussie tussen mij en de (Waalse) schoonfamilie: de uitspraak van Engelstalige plaatsen en namen. Zij zeggen "Ciney" (neen, niét het bier) en ik zeg "Sydney". Zij zeggen "Prat Piet" en ik zeg "Brad Pitt". Ik vind hen onverstaanbaar en zij noemen mij een snob.

Maar deze ochtend botste ik met Luna. Er liep een jongetje een paar meter verderop, met een rood-met-blauwe rugzak.
"Kijk mama", zei Luna. "Spiedermaan".
Ik keek en zag Spiderman de rugzak omhoogklimmen. Om mijn dochter niet te beledigen, zei ik diplomatisch: "Ja schat. Dat is Spiderman."
"Neeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeen. Spiedermaan!"
"Ja schat. Papa zegt Spiedermaan, en ik zeg Spiderman."
"Spiedermaaaaaaaaaaaaaan."
"Weet je wat. We zullen hem gewoon 't Spinnenventje noemen."

En het protest verstomde.

(P.S. nieuwe herfst- en winterfoto's voor de liefhebbers)

2010-01-23T20:54:00.010+03:00

Felix en Luna hebben de voorbije weken allebei een fameus sprongetje voorwaarts gemaakt.

Felix is beginnen praten, en weet zich aldus eindelijk van de dierenwereld te onderscheiden. "Bambi" (het kleine hertenveulen) en "Bobby" (naar aanleiding bezoek Hergé-museum) zijn op dit ogenblik zijn favoriete woordjes, naast "voilà" en "papa" (dat hij gebruikt voor papa, Luna en het aanwijzen van zowat 35 andere zaken, dus denkt u maar niet dat ik jaloers ben).

In de kribbe vinden ze dat hij al klaar is "om naar beneden" te gaan. Beneden is waar het grut van 18 maanden en ouder rond rent. Felix (voorlopig nog steeds 16 maanden) kan goed rennen, dus hij zou er zich inderdaad niet vervelen. Maar anderszijds houdt dat in dat wij binnenkort afscheid zullen moeten nemen van baby-Felix en een peuter-met-karakter in ruil zullen krijgen. En karakter, dat heeft-ie.

Bij Luna is vooral haar fantasie erop vooruit gegaan. Ze durft al eens een leugentje te verzinnen ("maar neen mama, dat liedje heb jij nog niet gezongen!" of "ik heb vannacht geen pipi in mijn pamper gedaan!"), en ze heeft zo haar eigen opvattingen over hoe haar gezin eruit ziet. Zo verzon ze een gloednieuw zusje voor zichzelf, "Anouk", en tekende ze vorige week op school "papa, Luna en mama...en Felix die in de buik zit". Als X geen psycholoog was, zaten we nu al op consultatie.

(klik op tekening om te vergroten)

2010-01-22T15:44:00.022+03:00

Mijn dochter krijgt op school les in humanitaire waarden. Ik vind dat héél schoon. Zo gingen ze vandaag de straat op om zelfgemaakte fruitsnoepjes te verkopen, ten voordele van de slachtoffers van de aardbeving in Haïti. Ze kon heel goed uitleggen waarvoor dat geld moest dienen. "Voor die mevrouw die zich heeft pijn gedaan aan haar been. Hierzo. En haar armen. En haar gezicht ook. 't Is héééélemaal vies".

Ik hoop dat Luna opgroeit met een hart voor een ander, zonder in enige meligheid te vervallen. Ze hoeft niet maandelijks geld te storten voor het goede doel, of grootse idealen na te streven. Gewoon een beetje emotionele intelligentie, een beetje medeleven op het juiste moment. Met dat restje Afrikaans stof dat nog door haar aders stroomt en met wat gezonde familiale indoctrinatie (ze herkent het logo van "het werk van mama" inmiddels al uit duizenden) moet dat wel lukken.

Verdorie. Dat doet er mij aan denken dat ik aan de juf vergeten zeggen ben dat wij geen deel uitmaken van de 12-12. Voor die overschrijving.

2010-01-16T19:00:00.006+03:00

We hadden deze week
groots bezoek in onze flat
‘t was kleine Jules en met hem
ook zijn potje en zijn bed

Mama Luna die vond ’t super
kleedde hem aan en toen weer uit
gaf hem eten en wat drinken
in z’n bed en weer eruit

Kleren uit, pyjama aan
onderbroek af en rugzak weg
pyjama uit en kleren aan
protesteert Jules? Dikke pech!

’s Ochtends duurde het wat langer
ouders, heb toch wat geduld
waar zijn toch Jules zijn schoenen
en zijn buik is nog niet gevuld!

Jules die mocht ook mee op stap
boodschappen doen, zelfs op de trein
hij bleef één dagje bij Manou
en al die sneeuw, dat was heel fijn!

Luna was dus heel gelukkig
alleen broer Felix was wat triest
die wilde ook met Juleke spelen
maar kreeg steeds “NEEN” op het request.

Volgende keer dus, een ideetje
een zusje voor Jules, genaamd Juliette
kleine broer Felix zou weer lachen
en ’t zou nogal stuiven, hier in de flat.

Jules is de klaspop van Luna (en van zowat alle andere peuters/kleuters in het Nederlandstalig onderwijs). De Grote Jules blijft in de klas, maar de kleine gaat op reis. Elke week houdt hij halt bij een ander kindje, die hem vijf dagen lang mag vertroetelen en verwennen. De ouders vertellen dan in een dagboekje wat Jules allemaal heeft meegemaakt tijdens zijn visite.

2010-01-14T08:19:00.001+03:00

Luna rende deze zomer bij jou de kippen achterna, maakte tekeningen op je briefpapier. Felix kreeg een pamper op de keukenvloer.

Het was gezellig, zoals jij bent, zoals laatste ontmoetingen moeten zijn.
Ook al wisten we dat toen niet.

Jij, de laatste (over)grootoom, de laatste van een heel dozijn. Kunstschilder in Granada.

Het was een kleurrijk leven, maar niet gemakkelijk, zoals levens kunnen zijn.
Leven van een zuchtje wind.

Twee stillevens in de kamers van mijn kroost.
Geboortewensen.
Slaap zacht, nonkel Sjors.
Slaap zacht.

2010-01-10T22:34:00.012+03:00

Luna ("Waar- zijn -mijn -kadootjes?") is drie en we hebben samen een lijstje opgesteld met uitdagingen voor het nieuwe jaar. Slapen in een groot bed, de fopspeen verbannen, Felix leren Luna zeggen, fietsen zonder duwen en niet huilen bij het afscheid, 's avonds zonder zagen vierhoog klimmen, wekelijks drie blaadjes sla opeten, 's nachts ontpamperen, aardig zijn tegen Rayan en het noodnummer leren bellen.

We verloren weliswaar haar kroon (drie dagen werk) op de sporen van het station van Schaarbeek (windhoos tijdens sneeuwstorm) en ze kreeg een ferme bloedneus toen ze struikelde bij het beklimmen van de trap, maar verder kunnen we van een geslaagde verjaardag spreken. Al twijfelt Luna zelf soms nog een beetje of ze wel drie wil zijn. Vanwege dat tuutje, denk ik.

2010-01-09T00:00:00.000+03:00

2010-01-07T22:30:00.003+03:00

Het was het enige dat nog ontbrak. Hij zei al "oma", "kaka", "pipi", "peut pas" en vooral belachelijk veel "papa papa papa papa papa", maar vandaag plooide hij eindelijk voor mijn smeekbeden. "Mama", zei ie plots.

En voor mij was dat genoeg.

2010-01-04T18:11:00.007+03:00

Felix en Luna werden geboren in het staartje van de jaren nul. Er werd gevochten tegen terroristen, tsunami's, tegen Belgische breuklijnen en tegen de teloorgang van koude winters en warme zomers.

De jaren nul waren ongetwijfeld ook het meest ongezonde decennium ooit. Mijn kinderen ademden autoroet in als ze buiten speelden, aten lood als ze speelgoed in hun mond stopten en kregen genetisch gemanipuleerde kippen en tomaten te vreten met een bio-label erop geplakt.

Maar het ligt niet in mijn aard de toekomst zwart te zien. De mens is in staat tot verandering, zeker wanneer hij geen kant meer uit kan. Dus ook al zullen ze in hun volwassen leven wellicht nooit meer de geneugten kennen van een vurig fossiel brandstofje, Felix en Luna zullen wél weten hoe een echte komkommer smaakt en weten dat een bio-banaan krom is. Ze zullen hun hand niet omdraaien voor vijf kilometer op de fiets, ze zullen milieuvriendelijk kunnen reizen, de opwarming van de planeet een halt toeroepen en in één ruk het Amazonewoud én de tonijnreserves redden.

En waarom ons beperken in tijd en ruimte? Misschien veranderen ze wel van planeet, en kunnen ze weer helemaal opnieuw beginnen. Zolang ze er maar een blogje op nahouden en af en toe eens skypen. Want mij krijgen ze hier tegen dan niet meer weg, verknocht als ik zal zijn aan mijn verzopen blauw planeetje.

2009-12-30T23:48:00.005+03:00

Luna tekent een piraat voor "papa's verjaardag" (in september).

Ze legt een trui op haar hoofd, bedekt er haar haren mee, en zegt: "Mama, kijk, ik ben Mariama!" (onze schoonmaakster-met-hoofddoek).

Haar "Wat is dat?" ruimt stilaan plaats voor "Waarom?", tot onze grote verbazing (wij dachten dat wij pas over drie jaar op "waarom-vragen" een antwoord gingen moeten verzinnen).

Ze springt van Nederlands over op Frans en weer terug, naargelang tegen wie ze praat, als een ware taalvirtuose.

Ze is juf, mevrouw, grote zus en lieve-luna tegelijkertijd.

Bijna drie. Ze is er o zo klaar voor.

2009-12-27T01:03:00.000+03:00

2009-12-14T23:26:00.002+03:00

Kerst doet zijn intrede in de Petteflet.

We zingen samen "Oh Denneboom", maar blijkbaar leert Luna een gemoderniseerde versie op school. De "...wat zijn uw takken wonderschoon" zijn vervangen door "wat zijn ze héééél mooi". Probeer zo maar eens het ritme te volgen.

Ze doet twee minuten lang heel goed mee met het versieren van de kerstboom, maar blokkeert dan volledig. Volgens Luna passen de rode kerstballen namelijk niet bij de boom (ze is heel modebewust). Uit collegialiteit maakt Felix meteen drie onbreekbare ballen stuk.

Aan tafel.
"Jij bent mama Maria".
"Ik, mama Maria? Neen, ik ben Eva en ik ben jouw mama"
"Neen, jij bent mama Maria."
X: "Wie is mama Maria, Luun?"
"En jij bent papa Jozef!"

Eens zien hoe lang die boom het gaat uithouden, dit jaar.

2009-12-09T18:48:00.001+03:00

Het is zover! Felix heeft zijn eerste rapport mee naar huis gebracht (voor de maanden september-oktober). De juf schrijft:

"Felix geniet heel erg van de kribbe. Hij zit heel goed in zijn vel. Hij eet, slaapt en speelt heel goed. Hij speelt graag met de kinderen en het personeel en is helemaal niet verlegen. Hij deelt graag speelgoed. Maar hij kan ook goed zelfstandig spelen en zelf zijn speelgoed kiezen. De juffen vinden hem heel lief en heel sociaal. Hij zit graag bij hen op de schoot. Hij kan goed stappen en heel goed recht zitten. Hij wijst met zijn vinger als hij iets wilt. Hij laat van zich horen als hij iets nodig heeft, of als hij aandacht wil. Felix is een nieuwsgierig jongetje. Hij is vaak intens bezig."

U merkt het vast: Felix staat aan het begin van een briljante schoolloopbaan. Maar wij hadden natuurlijk geen rapport nodig om dat te beseffen.

2009-12-08T12:28:00.003+03:00

Sinterklaas is terug naar Spanje en wij zijn daar niet rouwig om. Vanaf volgend jaar vraag ik de goedheilig man om enkel in Schaarbeek (of waar we dan ook zullen wonen) langs te komen en geen meters, peters, ooms, tantes, oma's en opa's meer aan te doen. Niet alleen het gejaag langs de diverse schouwen heeft de Sint dit jaar de das omgedaan, ook het feit dat hij duidelijk niet begrepen heeft dat wij voor onze kinderen een duurzaam speelgoedbeleid hebben uitgestippeld. Dat wil zeggen: wij denken erg goed na vooraleer te kopen, gaan voor kwaliteit in de plaats van voor kwantiteit, en voor tweedehands indien mogelijk.

X denkt dat het naïef is aan de Sint te vragen een stapje terug te zetten - en ik wil natuurlijk niet tegen de schenen schoppen van al diegenen die hun schouw voor Luna en Felix openstelden (wij appreciëren het gebaar). Maar ik geloof dat een keurig gedefinieerd samenwerkingsverband met Sint en Piet zeker moet toelaten volgend jaar een bedrag samen te leggen om een mooi stuk speelgoed te kopen, en de rest aan een humanitaire kinderorganisatie te schenken.

En zo is de cirkel rond. Ik kwam ooit ter wereld zonder doopsuiker omdat mijn ouders dat bedrag liever besteedden aan een humanitair project voor wormziekten bij Vietnamese kinderen. Een echte Sint zal ons opzet dus heus wel begrijpen.

2009-11-25T22:13:00.008+03:00

Mijn ouders zijn altijd voorstander geweest van "gender egalitarianism" (toen heette dat nog "gelijkheid der seksen"). Wij waren vrij in sport en spel, mochten broeken dragen en met jongens spelen, en leerden hoe wij later zelfstandige vrouwen zouden zijn. Het resultaat was dat ik nooit rokjes aandeed (tenzij daartoe verplicht), mijn haar kort liet knippen en alleen maar vriendjes had (en geen barbies). Gelukkig werd Bip wel een echt meisje, of we hadden ons vragen kunnen stellen bij de ouderlijke strategie.

Maar nu ik zelf kinderen heb - van elks één - merk ik dat "gender equity" toch niet bijster voor de hand liggend is. Bij Luna valt het mee. Ze wil wel vaak rokjes aan en roze tutu's, maar ze is ook bereid om met autootjes te spelen en haar handen vuil te maken. Er was weliswaar die keer dat ze weigerde een blauwe fopspeen in haar mond te stoppen, omdat "die voor jongens is", maar we deden alsof we 't niet gehoord hadden (en ze gebruikte de tut uiteindelijk toch).

Bij Felix zou het iets moeilijker kunnen liggen. Natuurlijk wil ik graag een gevoelig, creatief en empathisch zoontje, dat binnen met de buggy mag rondhotsen, en buitenshuis lekker stoer kan doen. Maar wat als hij geen broeken wil aandoen, enkel rokjes? Of wat als hij zich als prinses wil verkleden, in plaats van stoere ridder?*

Reageren we dan modern en vooruitstrevend, en sturen we hem aldus gekleed naar school - of reageren we gevoelsmatig en voorzichtig, uit schrik voor de reacties van zijn medemens en zijn eigen hormonale ontplooiing?

Veertien maanden oud en ik lig al wakker van Felix' seksuele identiteit. 't Is de schuld van Sinterklaas. Die moest persé weten wat er op het verlanglijstje staat dit jaar - en wij dachten aan een keukentje.

* Wij gebruikten hier een voorbeeld uit het leven (niet het onze) gegrepen.

2009-11-24T15:05:00.003+03:00

Het is maar een klein "fait divers" in deze wereld die al lichtjaren bestaat, maar voor ons is het toch een vermelding in het Grote Groeiboek waard: de Witte Oma werd vandaag 99.
Dat is héél véél kaarsjes blazen.

2009-11-20T11:19:00.003+03:00

Een mens moet ambitieus zijn als hij kinderen op de wereld zet. Ze moeten overdag zindelijk zijn, zich beleefd kunnen exprimeren en hun ouders niet voor schut zetten. Alles wat daar nog bovenop bijkomt, is mooi meegenomen.

Maar sommige mensen zijn toch dat tikkeltje eerzuchtiger, getuige dit anonieme interview.

Welke eisen stelt u aan een kinderoppas?

'We verwachten toch iets meer dan alleen maar op de kinderen passen. Ze moet bijvoorbeeld ook kunnen tekenen. Claire en ik vinden dat een belangrijk expressiemiddel. U mag dat weten: deze middag zijn we nog met de kinderen naar een bekende striptekenaar gegaan - nee, zijn naam zeg ik niet. Maar die man zal dus onze kinderen leren tekenen.'

'De nanny moet ook muzikaal zijn. We willen dat onze kinderen zo vroeg mogelijk muziekinstrumenten leren bespelen. Piano en viool bijvoorbeeld. De nanny moet hen dat leren.'

Zijn uw kinderen wel muzikaal?

'De tweeling van vier, Nicolas en Aymeric, is nog een beetje jong om nu al een muzikaal talent te ontdekken. Maar onze dochter Louise is vijf en bij haar zie je al heel veel liefde voor muziek. Ze zingt graag. Ook de liedjes van K3. Natuurlijk kennen wij dat hier thuis. Ik ben zelf al eens met Louise naar een musical van K3 gaan kijken.'

Klopt het dat jullie al een paar kinderoppassen hadden?

'Wie op onze kinderen wil passen, moet eerst een proefperiode doorlopen. Van sommige kandidaten moeten we na die proefperiode afscheid nemen. Meestal is dat omdat ze gewoonweg niet beantwoorden aan de basisvereiste van een goede oppas: houden van kinderen. Sommige meisjes denken en zeggen wel dat ze veel kinderliefde voelen, tot ze daadwerkelijk tussen de kinderen staan. Dan is die liefde toch minder dan gedacht. We hadden wel al een goede Engelstalige en Spaanstalige oppas, waardoor de kinderen die talen nu ook spreken.'

Echt waar?

'U weet ook hoe kinderen zijn. Als ze een paar woorden kennen, denken ze meteen dat ze de taal al kunnen spreken. Het is steeds mijn grote droom geweest om onze kinderen in de grootste openheid op te voeden. Hoe meer talen je kent, hoe opener je in de wereld staat. Daarom moeten de kinderen ook twee exotische talen leren.'

Waaraan had u gedacht?

'Chinees en Arabisch. Het zijn twee heel oude culturen, het is goed je daarin te verdiepen.'

(copyright: De Standaard)

2009-11-16T23:32:00.010+03:00

Het was erg gezellig in het Grote Bed vannacht.

Eerst stond Luna plots huilend in de gang, op zoek naar een troostende ouder (Een slechte droom? Gillende onderburen? Een neerstortend vliegtuig?). Ze wilde onder geen beding terug haar kamer in, waarna ik haar uitzonderlijk de toestemming gaf in ons bed in slaap te vallen (wij lagen er nog niet in).

Toen ik vervolgens zelf in bed kroop (en Luna keurig had weggedragen), begon Felix te jammeren. Het is zijn laatste nieuwe strategie: iets voor middernacht nog om een flesje bedelen, en dan goed doorslapen tot ruim na zevenen (driewerf hoera).

Flesje gehaald, Felix onder de arm genomen, mee het Grote Bed in (X was nog niet thuis). Toen Fé een half uurtje later luidop lag te ronken (discreet slapen is aan hem niet besteed), werd ook hij keurig opgetild en in de eigen bedstee gedeponeerd.

Even later kwam X thuis - en nadat die zich in de vroege ochtend realiseerde dat hij voor de televisie en niet naast zijn wederhelft in slaap was gevallen, kwam uiteindelijk ook hij in het Grote Bed terecht.

Eén nacht, drie bedpartners. Dàt was lang geleden.

2009-11-15T18:56:00.001+03:00

2009-11-09T22:51:00.003+03:00

We gingen Luna dit weekend ophalen na een weekje vakantie in Namen. Zoals gewoonlijk keken X en ik erg uit naar Luna's omhelzingen en knuffels en stralende geluk. Koud was de douche toen wij de deur opendeden en Luna glunderend op Felix toesprong en hem begon te knuffelen en te kussen en "mijn ventje, kom hier" te gniffelen en ons straal negeerde.

Gelukkig wou ze wel terug met ons naar huis (ze mocht naast Felix zitten op de achterbank en ze werd niet ziek) en konden we haar vandaag opnieuw naar school sturen. Het is nu een goeie maand geleden dat Luna voor het laatst een traan plengde aan de schoolpoort - en haar enthousiasme wordt steeds groter. Ze komt thuis met een overvloed aan nieuwe liedjes (K3, variaties op broeder Jacob en 't heereke Jezus) en dansjes en boordevol verhalen over Eliot die haar geslagen heeft met zijn muts en Charles die jarig was en Léa die een mooi rokje aanhad en over alle tekeningen en knutselwerkjes en activiteiten die ze die dag in het echt (of in haar dromen) heeft uitgevoerd.

Inmiddels zijn wij wel begonnen met de zoektocht naar een nieuwe woonst (met tuin en plaats voor fietsen en buggy's). Het allerliefst zouden we onze nieuwe thuis vinden in een boogscheut rondom de buurt waar Luna zo gelukkig is (een mens met kinderen wordt honkvast) - maar we willen ons niet vastpinnen. Zolang het maar een plek is waar Belgen uit diverse landstreken welkom zijn (u weet, wij komen in soorten).

2009-11-08T15:31:00.010+03:00

Sinds enkele weken doet Luna een beetje lastig als we met de wagen ergens heen willen tuffen.
"Neen, niet met de auto naar manou."
"Neeeen, niet met de auto naar oma."
"Neen, niet met de auto naar de winkel!"
Wij waren aanvankelijk trots op haar ontluikend ecologisch bewustzijn, maar besloten haar wensen toch te negeren. Zelfs mijn Gentse fietsbenen kennen hun grenzen.

Toen was er die dag dat ze een beetje overgaf, op het moment dat wij haar uit de auto haalden. Maar omdat ze meteen daarna 39°C koorts kreeg en de rest van de dag helemaal uitgeteld was, dachten we er verder niet over na.

En toen begon ze wit te zien in de auto. En vroeg ze met een zielig stemmetje om een spuugzakdoekje. En toen spuugde ze ook nog es echt bij manou in de auto.

Dus weten we het nu wel zeker: Luna is wagenziek. Het eerste verjaardagsfeestje van onze allereerste wagen werd dan ook in mineur gevierd.

Woord van de week:
"Tandenfristi".
Combinatie van "tandpasta" en "dentifrice".

Ontdekkingen van de week (nieuwe categorie):
- Felix werpt kushandjes.
- Luna heeft op school geleerd hoe ze zelf haar jas kan aan doen.
(Wij hopen alleen dat ze het later ook weer afleert, want de gebruikte taktiek - jas op de grond uitspreiden, armen er laten inglijden en vervolgens de jas met een zwaai over het hoofd naar achter laten zakken - is enkel voor de lenigen van hart en botten).

2009-10-29T22:16:00.003+03:00

Winteruur. Vroeger was dat een moment om naar uit te kijken, die wijzer die plots in de nacht eventjes terugsprong. Met een beetje geluk kon je er zelfs een paar dagen van genieten, van het gevoel iets beter uitgeslapen te zijn dan gewoonlijk.

En toen kwam Felix langs. Was het voordien half zeven, nu is het half zes. Uitgeslapen zijn wij allang niet meer. Wij houden onze ogen open met cafeïne en tandenstokers, ons verstand staat overdag op non-actief.

Gelieve dus niet te schrikken als u ons één dezer tegenkomt. Die blauwe wallen zijn maar tijdelijk (ruwe schatting: tot 28 maart 2010), en niet leeftijdsgebonden.

Quote van de week.
Gesprek met de Witte Oma.
"Omaatje, 't schijnt dat ge ook wat onregelt zijt door 't winteruur?"
"Ontregelt?"
"Ja, zoals onze Felix."
"Goh kind toch. 'k Ben tegenwoordig van alles wat ontregelt."
(grinnik)

2009-10-24T13:54:00.003+03:00

Zo vlak voor het slapengaan ga ik gewoonlijk mijn kroost nog even besnuffelen. Kijken of ze goed onder de lakens liggen. Of Felix' hoofd niet tussen de spijlen is geraakt. Of Luna's fopspeen binnen mondbereik ligt. Of gewoon eventjes tijdloos gluren. Het is de zwakke variant van een dwangneurose die de kop opsteekt in de dagen na de geboorte, wanneer elke moeder zich om de haverklap moet gaan vergewissen van het feit dat haar kind nog ademt in zijn krib.

Mijn nachtelijke observatiesessies hebben hun nut nooit bewezen. Misschien omdat mijn kinderen altijd zijn blijven doorademen, maar ook omdat het niks uithaalt als ik Felix van tussen de spijlen haal (twee minuten later ligt hij er toch weer tegen), of als ik Luna weer moederlijk toedek (twee minuten later ligt ze toch weer ontbloot).

De enige uitzondering vond plaats enkele dagen geleden, toen ik Felix' kamertje binnensloop, en hij voor een keer niet met een voet en twee handen uit zijn bed lag te bengelen. Hij lag prinsheerlijk te slapen in het midden van zijn bedje, omringd door zijn volledige maaginhoud. Worteltjes, melk, stukjes brood.

Eindelijk realiseerde ik me (en X met mij) dat het bespieden van slapende kinderen wel degelijk meer is dan een hormonale afwijking. Het is een ouderlijke taak. Al moet ik nog bedenken wanneer het precies een goed moment is om er mee op te houden. Kwestie van gênante situaties te vermijden, zo rond de puberteit.

2009-10-21T21:36:00.007+03:00

De kleuterschool van Luna ging vandaag op uitstap naar 't Moeraske. Luna in haar knalgele regenjack met bijenprint en met haar gloednieuwe witte sneakers (de laarsjes bleken plots te klein) zag het helemaal zitten, en op de speelplaats voelde ik het enthousiasme zinderen van lang, lang geleden, toen ik soortgelijke dingen deed. Ik had stiekem een vliegje willen zijn om al die peut- en kleuters hand in hand naar het spoorwegbos te zien marcheren. Van mij mogen ze elke week op uitstap in de Grote Wereld.

Maar andere ouders hadden blijkbaar andere verwachtingen. Vooral met betrekking tot de vraag hoe die kinderen in 't Moeraske zouden geraken. Blijkbaar gingen zij uit van de veronderstelling dat al dat grut in een schoolbus gestopt zou worden, en aan 't Moeraske zou worden gedropt.

Groot was dan ook de ontgoocheling toen bleek dat hun kinderen een heuse dodentocht van 1,3 kilometer (ik heb het uitgerekend) zouden moeten stappen.
"Ja maar, de mijne kan dat niet. Zooo ver." (moeder van een meisje zo oud als Luna)
"Ja maar, de mijne die moet in een buggy. Die is dat niet gewend. (vader van een jongen van 3,5).
"Tja, we pakken ze terug mee naar huis dan hé. Zo gaat dat niet." (moeder van...)

En die onverantwoorde juf maar grijnzen, want die had de storm ongetwijfeld al lang zien aankomen. Achterbankgeneratie-ervaring heet dat.

2009-10-18T21:27:00.010+03:00

Dat ze een gezichtje ging tekenen, zei ze.
En ze trok een cirkel.
Een vijftal stipjes voor de ogen.
En een mooie scherpe neus.
Een heuse streep als mond
en twee heerlijk ronde oortjes.
Wat toefjes haar, hier en daar.
En toen was Luna's eerste gezichtje klaar.

(Ze tekende zelfs een tweede gezichtje, en vervolgens begon ze aan het betere buik- en voetenwerk, en wij kunnen niet anders dan haar nu al te vergelijken met haar betovergrootvader, die als kunstschilder dermate getalenteerd was dat er zelfs een veertig kilometer lange fietsroute naar hem genoemd werd.)

2009-10-16T21:23:00.009+03:00

Luna heeft haar eigen Schaarbeekse fanclub. De vrouw van de bakker geeft haar een kus en een croissant op zaterdagochtend. Bij de man van de krantenwinkel krijgt ze een lolly. De kruidenier op de hoek wrijft over haar bol en geeft een bloemetje. En de verkeerswachter die alle kinderen helpt oversteken, zwaait uitbundig als wij passeren - zelfs als we zijn voetpad niet gebruiken.

Felix dan weer heeft geen vaste fanclub, maar heeft veel succes bij toevallige passanten (vooral vrouwen) die hun evenwicht verliezen bij het aanschouwen van zijn grote blauwe ogen.

Het zal niet beteren nu hij ook begint te praten. We hadden de laatste weken meermaals de indruk dat hij woordjes begon na te apen (vooral "dada" bij het afscheid), maar nu is het ook onomstotelijk bewezen. Ik stond hem af te drogen in de badkamer, toen ik X riep om een doos luiers te brengen. "Xa! Xa!"
En opeens, Felix: "Zaa! Zaa!"
En maar glunderen. De nieuwe Oscar Wrigley komt eraan.

2009-10-13T10:51:00.002+03:00

Deze ochtend wou Luna persé met het buggyplankje naar school.
Typisch.

2009-10-12T21:31:00.013+03:00

Hm. Er is wat extra duiding nodig over de manier waarop ik mijn kinderen tegenwoordig naar school breng. Enkele (creatieve) lezers lazen tussen de regels door dat ik met Felix in de rugzak en Luna in het fietsstoeltje als de eerste de beste onverantwoorde moeder fietsend door het Schaarbeekse verkeer laveer.

Goed, ik moet toegeven dat ik wel een paar keer geprobeerd heb te fietsen met twee kinderen erbij. Ik heb dat ooit gedaan met Felix op de buik, toen hij nog in de draagzak paste - maar kan dit enkel aanraden aan doorwinterde stadsfietsers. Ik heb ook ooit geprobeerd om Felix in een fietstoeltje op het stuur te stoppen en Luna achterop - maar kan dit enkel aanraden aan mensen met een XL-fiets (en een goed gevoel voor evenwicht). Mijn fiets bleek te klein voor al dat grote geweld: toen Felix en Luna elk keurig in hun zitje zaten, bleek namelijk dat ik zelf niet meer op het zadel geraakte (te weinig plaats).

Laat het dus wel wezen: als wij 's ochtends richting school gaan, DUW ik de fiets vooruit (met mijn handen).

Maar nu u toch inspiratie aan het opdoen bent voor uw eigen kroost: een andere beproefde manier om het tweetal naar school te brengen (gesteld dat het oudste kind geen zin heeft om te stappen) is de jongste in de buggy te stoppen, en de oudste op het voetstepje voor aan de buggy te zetten (het moet wel een driewielsbuggy zijn, wilt u in uw opzet slagen). De oudste vindt dit ongetwijfeld heerlijk riskant (kans op vallen!) - het nadeel is dat de jongste er op een gegeven moment de pest in krijgt, en of tegen de rug van de oudste begint te stampen, of aan diens haar begint te trekken (de mogelijkheden tot verweer zijn beperkt).

Buggy-optie twee is de jongste in de buggy, en de oudste op de schouders. Het nadeel hier is dat de oudste uiteraard geen kuren mag uithalen, want u hebt geen handen meer vrij om de voeten vast te houden (en het kind aldus op te vangen bij een eventuele val).

Buggy-optie drie is de buggyplank - maar daar zijn wij geen fan van. En onze oudste evenmin. Wij hebben dus zo'n plankje te koop staan, voor een schappelijk prijsje. Laat het ons maar weten.

2009-10-05T22:46:00.013+03:00

Luna-van-duizend-dagen was zo moe toen ze thuis kwam van school, dat ze pardoes in mijn armen in slaap viel. Het was minstens 738 dagen geleden dat dat nog gebeurde.

Felix (390 dagen oud) had evenwel geen last van zijn leeftijd, schuifelde de hele avond op dracula-achtige wijze (armen omhoog) door het huis en werkte een halve bio-courgette naar binnen.

En ik? Ik zou graag eens duizend uren slapen.
Helaas.

2009-10-05T14:08:00.007+03:00

Luna is duizend dagen oud vandaag. Ik heb dat uiteraard niet zelf berekend, maar werd daarvan op de hoogte gebracht door een bedrijf dat zich specialiseert in het verpatsen van speelgoed aan makkelijk manipuleerbare ouders.

Ik vind het eerlijk gezegd wel een reden om mijn dochter bij thuiskomst deze avond aan een serie knuffels te onderwerpen. Of misschien vind ik in de kast nog een eenzaam kadootje. Enfin, het was alleszins een extra berichtje waard.

Duizend dagen oud.
Ik ga nù mijn rimpels tellen.

2009-10-01T11:05:00.012+03:00

De eerste maand schoolvlijt zit er op. Luna is ongeveer 36 centimeter gegroeid, heeft een half Vandale-woordenboek (kinderversie) in haar hersens opgeslagen en is gek op het geluid van de schoolbel. Vorige week in de supermarkt begon ze plots vlot alle dagen van de week op te sommen (in de vorm van een liedje) en ik liep van verbazing de kassa straal voorbij. Ik dacht dat ze nog veel te klein was om dat soort dingen al te weten. Als we niet opletten, begint ze volgende week een voortplantingsliedje te zingen in de afdeling fruit en groenten.

We hebben nu wel een goed ochtendritme gevonden, dat de stress tot een minimum beperkt. We vertrekken rond tien na acht, Felix in de draagzak en Luna in het stoeltje op de fiets. Zo zeul ik mijn kroost vijf straten zuidwestwaarts, waarna we Felix dumpen in de kribbe tweehoog, en vervolgens op schoolniveau afdalen en wachten op de bel.

Het ochtendlijke afscheidsnemen zal altijd wel een heikel punt blijven, tot die dag in de verre toekomst dat Luna mij zal verbieden in een straal van 100 meter rondom haar school te komen. Er is nog altijd een snik en een traan en een beetje gelatenheid.

Tajen liet mij weten dat zij tot ver in haar middelbare schooltijd een traan wegpinkte als ze naar school moest. Het hielp om dat te horen, tot ze eraan toevoegde dat zij op internaat zat en soms tot zes weken lang niet naar huis terug kon.

Quote van de week:
X tegen Luna: "Luna, qu'est-ce que tu veux faire quand tu es grande?"
Luna: "de la soupe!"

2009-09-27T22:05:00.006+03:00

Felix heeft in de kribbe een venijnig virusje opgedaan (wij denken dat maatje Manuel de vector was, maar we zeggen dat niet luidop want we kennen zijn mama), waardoor we de voorbije week eindelijk ondervonden wat het betekent om een écht ziek kind (tot 40° koorts) in huis te hebben. Veel gejank, weinig slaap (zowel voor Felix als voor ons), heel veel gezielepoot en een halve apotheek die door zijn poep gejaagd werd. Samen met het virus kreeg ie natuurlijk ook een loopneus en een oogontsteking en dus was het feest compleet.

Terwijl Felix aan huis gebonden bleef, mocht ik naar de kribbe, en wel voor een "ouderinformatieavond". Eén van de redenen waarom wij erg enthousiast zijn over deze kribbe, is namelijk de eindeloze communicatiestroom waaraan wij worden onderworpen. Er is een dagelijks ingevuld heen-en-weer-boekje, een ochtend- en avondlijke babbel met de verzorgster van dienst én een tweemaandelijks oudercontact. In de vorige kribbe bleef de communicatie beperkt tot een "jaja, alles prima". We zijn dus van het ene uiterste naar het andere gestuiterd.

En 't is nog niet gedaan. Tijdens de infoavond werd ons het meest recente communicatiemiddel uit de doeken gedaan: een babyevaluatiesysteem, waarbij maandelijks een portretje van ons kind wordt opgemaakt. Wat heeft ie geleerd? Wat moet ie afleren? Wat kan ie goed? Wat kan een ander beter? Enfin, u kan het zo gek niet bedenken, of het zal wel op het papiertje staan.

Ik kan u helaas niet melden hoe het met Felix is gesteld. Want terwijl alle ouders glunderend met een A3-papier vol kinderglorie naar huis vertrokken, kreeg ik te horen dat Felix' portretje zoek was. U moet dus nog een hele maand wachten om eens van een ander te horen hoe uitzonderlijk getalenteerd en geavanceerd ons ventje is.

2009-09-22T21:11:00.004+03:00

Nu hij eindelijk goed kan lopen (let op de pirouette), heeft Felix hopen tijd om zich op andere dingen te concentreren. Zo heeft hij de voorbije weken een bijzondere obsessie voor lepels ontwikkeld.
Een krokodillenlepel.
Een ronde lepel.
Een langwerpige lepel.
Een slappe lepel.
Een babylepel.
Een soeplepel.
We kleden hem aan met een lepel in de hand (soms twee) en we kleden hem ook zo weer uit. We stoppen hem in bed met een stukje bestek en we halen hem er zo weer uit.

Als hij niet met lepels bezig is, dan valt hij tegenwoordig Luna lastig. Hij volgt haar naar links. Hij volgt haar naar rechts. Hij pakt de pop die zij vastheeft. Hij verschalkt de buggy waar zij mee speelt. Kortom: hij wil vooral spelen met de dingen waar zijn zus mee bezig is.

Ik weet het. Vorige maand was het nog omgekeerd.
Het is ook nooit goed.

Quote van de week
Luna houdt veel van haar Fortis-oma. Dat uitte zij deze week nog maar eens op bijzondere wijze, toen ze onderweg naar school commentaar gaf op een poster met het BNP Paribas-logo op.
"Vogel doet kaka!"
Hebt u het ook gezien?

2009-09-16T10:21:00.004+03:00

Deze ochtend liep ik Luna's directeur tegen het lijf. Hij keek me aan met een onheilspellende blik en zei: "De griep heeft zijn intrede gedaan." Ik verstarde even, betastte snel mijn reukorgaan en vergewiste me ervan dat ik hem niet met een vuile neus was tegemoet getreden.

Toen besefte ik dat hij het over dé griep had.
Het H1N1-virus, de Mexicaanse varkensgriep, die gruwelijke influenzavariant die dodelijk kan zijn voor de zwakkeren uit de samenleving, die scholen en bedrijven maandenlang zal stilleggen, die ertoe zal leiden dat wij onze kinderen niet meer zullen knuffelen, onze collega's de hand niet meer zullen schudden, de karretjes van de Colruyt niet meer zullen vastpakken zonder handschoenen.
Dié griep.

En nu is die griep de Heilige Familie en onze buurt binnengedrongen. We zullen snel weten hoe resistent onze kinderen zijn. Sinds 1 september zijn ze weliswaar weer aan het rochelen gegaan, maar verder gaat het voorlopig niet. Wij houden u op de hoogte.
Uche.

(Voor de liefhebbers: Zomerfoto's en kiekjes van Felix' eerste verjaardag)

2009-09-10T10:14:00.010+03:00

Spieren werden bruut doorkliefd, uitgerekt, aan de kant geduwd. Er werd getrokken, gescheurd, geduwd. Het bloed spoot tegen de muren, op de witte schorten van de aanwezigen, de vloer was rood besmeurd. Ik voelde de schaar door mijn huid glijden, herkende de spanning in de lucht. Elke minuut telde.

't Was de mooiste 10 september van mijn leven.

Eén jaar geleden alweer. De Felix van vandaag is een blonde jongen met exclusief blauwe ogen, vijf tanden (zopas weer eentje ontdekt), veel deugnieterij (meubels verhuizen is tegenwoordig zijn ding) en een onvoorstelbare appetijt. Soms zie ik hem kijken en glunderen en dan denk ik: dat ventje kan zijn geluk niet op dat ie bij ons is terecht gekomen.

Idem dito, Fé.

2009-09-09T14:35:00.013+03:00

Wij zijn weer een Vlaamse illusie armer. Luna's gloednieuwe schoolloopbaan had ons er financieel bovenop moeten helpen, na negen maanden een dubbel kribbesalaris te hebben betaald.

Het ministerie van Onderwijs gaat er namelijk prat op dat kinderen in de kleuterklas niet meer dan 20 euro per jaar mogen kosten aan hun ouders (en betaalt daarom zelf alle pennetjes en schriftjes en ander leuks). Het klonk ons eventjes als muziek in de oren.

Tot wij een papiertje van Luna's school ontvingen, met alle verschillende uitgaveposten, gaande van sapjes en eten tot opvang, geld-etuitjes en leesabonnementen. Wij hadden ons wel aan iets verwacht, maar waren toch ferm onder de indruk. Niemand had ons bijvoorbeeld ooit gezegd dat je betaalt voor opvang onder de middag.

En dus hebben wij even een rekensommetje gemaakt. Voor een Luna die onder de middag wat soep te eten krijgt, en 's avonds twee uur in de opvang blijft (jaja, want de school is tegenwoordig uit om DRIE uur), betalen we ongeveer vijf euro per dag. Over een heel schooljaar berekend, komt een mens toch al snel aan 900 euro. Volgens mij hebben ze op het ministerie ergens een rekenfoutje gemaakt. Erg gratis klinkt dat niet.

Ik stel dus voor dat wij, ouders, zelf de pennetjes en de schriftjes kopen voor onze kroost - en dat de overheid voortaan instaat voor de middagopvang. Eens zien hoe lang het duurt voor ze hun eigen mythe doorprikken.

Woord van de week:
Luna is overgeschakeld van "lalouffe" (voor pantoffel), naar een meer vernederlandste versie: "pantalouffe"!

2009-09-04T21:19:00.014+03:00

We hebben hem een jaar lang schadevrij door het leven kunnen loodsen, maar vandaag was het dan eindelijk zover: Felix nam enthousiast het bedlampje (naast het ouderlijke bed) vast en liep tweedegraads brandwonden op aan enkele rechtervingers. Natuurlijk schoot onze kinderapotheek schielijk tekort en moest het verwarde ventje wachten tot hij in de kribbe was om de eerste hulp bij Felix-gevallen toegediend te krijgen.

We beginnen stilaan wel een patroon te zien: gisteren zag zijn oog wat gezwollen, eergisteren sijpelde er bloed uit zijn mond, en sinds een week of zo heeft ie de gewoonte opgepikt om van het tafeltje in de living te vallen. We kunnen alleen maar hopen dat hij door een (bij voorkeur korte) fase gaat.

Ook Luna ging deze week een confrontatie aan met de zwaartekracht. Ik hoorde haar hoofdje tegen het voetpad knallen en was er meteen van overtuigd dat ze op z'n minst haar neus had gebroken of haar voorste rij tanden kwijt was. Maar de schade viel mee (overal schaafwonden), en nadat ze een dagje als een kreupele door het huis had gelopen (ik geef toe: ze is net zo'n mietje als haar mama!), was het ergste leed geleden.

Vandaag was het trouwens de eerste ochtend dat ze zich niet aan mij vastbond op school, en ze niet begon te gillen. Ze had weliswaar een trillende onderlip, maar ze liet me keurig los en gaf haar handje aan de juf. Ik twijfel er echter niet aan dat we na een weekendje ouderlijk geknuffel maandag weer van nul zullen mogen beginnen.

2009-09-01T21:12:00.002+03:00

1 september. Gruweldag voor moeders allerlande.
Terwijl ik stevig op mijn lippen beet, zag ik minstens vier, zeg maar vijf huilende moeders de eerste kleuterklas verlaten. Mijn Luna had zich flink gehouden, de hele tocht naar school lang. Papa ging werken en mama ging werken en zij zou naar school gaan en ze ging niet huilen.

Maar de weg was lang en vol hindernissen.
We waren nog niet vertrokken, of het fototoestel liet het al afweten. Toen we halverwege waren, bleek dat we zodanig met Luna waren bezig geweest, dat we Felix' zak waren vergeten. Eenmaal op school, bleek dat Luna niet op de leerlingenlijst stond. Niet bij de juf van 1A en niet bij de juf van 1B. Gelukkig kwam de directeur tijdig soelaas bieden. Vervolgens merkte ik op dat de juf van 1B dit jaar op zwangerschapsverlof zou vertrekken, waarna de juf van 1A me vriendelijk liet weten dat de juf van 1B niet zwanger was. En toen moest het meest pijnlijke moment nog komen: het afscheid.

Luna klampte zich vast en zette het op een gillen. De juf van 1B moest haar uit mijn armen wringen (voor de slechte verstaander: dat was niet mijn schuld, maar die van Luna) en ik zette het op een lopen. En met mij zo'n dertig andere in navelstrengverdriet verdrinkende ouders.

2009-08-31T22:28:00.011+03:00

Enkele grote Felix-mijlpalen deze vakantie:
- Klimt nu makkelijk twee verdiepingen alleen naar boven (bijzonder heuglijk nieuws voor de inwoners van de petteflet-vier-hoog).
- Loopt geheel zelfstandig, en vindt er eindelijk plezier in (kruipen was lang veel lolliger).
- Heeft geslaagd intake-gesprek in de nieuwe kribbe achter de rug, gevolgd door twee inloopsessies. Blijkt dat hij veel aandacht nodig heeft. Pfffft.
- Zwaait goeiedag en kan heerlijk verlegen zijn hoofdje wegsteken bij het aanschouwen van vreemden.
- Heeft beslag gelegd op de fiets, het loopautootje, het looprekje, de Fisher Price-schoolbus en het rollende slakje. Op alles wat wielen heeft, zegt maar.
- Heeft favoriet spelletje ontdekt: achternagezeten worden door mama/papa/zus.

Luna dan weer is er deze vakantie van overtuigd geraakt dat Pinocchio door een walvis werd opgegeten (te veel tekenfilmsessies). Hoog tijd dus voor de Heilige Familie, opdat iemand haar eindelijk het verhaal van Jonah leert.

Quote van de week.

Luna omhelst haar broertje nadat hij thuiskomt van de kribbe.
"Ik zie je graag, mijn ventje!"

2009-08-26T22:59:00.001+03:00

Quote van de week

Luna heeft een aantal obsessies. Eén daarvan is het feit dat Jean-Marie, de levensgezel van manou, op de keukenkast een vlek heeft gemaakt (die keukenkast was ooit van hem, vandaar). Als wij dus op straat rondlopen, en Luna spot ergens een vlek op het voetpad, dan roept ze: “Une tâche de Jean-Marie. On ne peut pas!” Of als X een vlek op zijn broek heeft: “C’est de Jean-Marie!”

Vandaag vroegen we aan Luna wie ze allemaal graag zag. Ze had het over Bruno en Gizem en Anastasia, haar vriendjes uit de kribbe. Maar ze vermeldde ook oma en manou en tante bip en tonton ben en mama en papa en anne-marie.
X vraagt: “et Jean-Marie, tu l’aime bien?”
Repliek: “Jean-Marie, il fait des tâches!”

2009-08-20T21:20:00.011+03:00

Luna wil wat Felix heeft.
Het rode schopje als zij het blauwe vastheeft.
De draaitol die hij aan de praat probeert te krijgen terwijl zij aan het tekenen is.
Het mechanisch badvisje als ze samen in bad zitten.
De fiets waar hij ritjes op maakt terwijl zij met de buggy wandelt.

Zodra ze het in de mot heeft, heeft arme Felix prijs.
Soms krijgt hij iets in ruil. Dat kan Dopey zijn (eerder uitzonderlijk), maar ook een vieze zakdoek, een stukje touw of een verdroogd bloemblaadje.
Hij ondergaat. Meestal met een grijns.

Anderzijds kunnen wij deze jaloersheid ook in ons voordeel aanwenden. Zo tonen wij aan Luna dat Felix niet brult en briest als we zijn haar wassen. Dat hij niet moeilijk doet over de kleren die we voor hem kiezen, en zonder tegenpruttelen onze hand vasthoudt bij het oversteken.

Natuurlijk vertellen we Luna ook heel vaak dat ze een flinke grote meid is. Want zij kan dingen, waar Felix alleen maar kan van dromen. Zoals een enorme drol in haar potje leggen, en hem vervolgens vijf uur lang bewaren (tijdens de warmste dag van 't jaar) tot mama en papa thuis zijn. Omdat ze precies weet waaruit geluk bestaat.

2009-08-15T13:57:00.002+03:00

We hadden een fijne week aan zee.

Luna - die de tedere blanke huid van haar moeder geërfd heeft - mocht elke dag met haar papa heremietkreeftjes gaan vangen in het ochtendlijke zand. Ze mocht op go-carts rijden en ijsjes eten bij Verdonck, ze speelde met Mus, meneer Otto en met Milo, ze kreeg elke dag sap en reed ’s avonds urenlang met toto Ian en de buggy heen en weer voorbij het vakantiehuisje-op-de-dijk-aan-zee.

Olijfkleurige Felix was met geen stokken stil te houden, wilde niet in de armen en enkel stappen en kruipen en klimmen en vallen. Hij aanvaardde het ook niet langer dat wij zonder hem aan tafel gingen zitten, en liet dat op diverse wijzen merken (onder meer door eens onverwacht in de teen van X te bijten). Sindsdien nemen we hem bij ons op schoot, krijgt hij de maaltijd zoals wij hem eten, en verder ook nog droge appels, broodkorsten en –kruimels en al het andere dat hem even rustig lijkt te houden.

2009-08-12T13:52:00.003+03:00

De Kust is een leerzame plek.
We leren dat:

- enkel jonge ouders en hondenbezitters voor acht uur ’s ochtends op de dijk wandelen. De eersten omdat ze op een onwelvoeglijk uur worden wakker gemaakt, de laatsten omdat ze enkel op dat onwelvoeglijk uur de drollen nog ongezien kunnen achterlaten.

- een kind belachelijk snel kan verloren lopen op de vijftien meter strand die jouw handdoek van de zee scheiden. We binden ze nu vast (de kinderen).

- zandkastelen eigenaars hebben. En dat je beter niet het zandkasteel van de (klein?)kinderen van Frank Vandenbroucke (ex-minister, niet ex-wielrenner) inpikt. En ze dan vooral niet zegt dat wij hun kasteel verbeterd hebben.

- een flatje op de zeedijk zo zijn voordelen heeft. Je kan niet alleen makkelijk heen en weer sleuren met strandmateriaal, maar je hebt ook VIP-plaatsen wanneer de Nationale Loterij beslist om vlak voor de deur een podium te bouwen en er Bart Kaël, Luc Appermont en Paul Seegers op af te sturen.

- Felix nu al succes heeft bij oudere vrouwen. Dat belooft voor de zomer van zijn 16de levensjaar. We zullen hem dan uiteraard opnieuw vastbinden.

2009-08-04T22:08:00.013+03:00

We konden het voorbije weekend weer heel wat vergelijken in de familiale genenpool. Het was namelijk tijd voor het Achterkleintjesbal, editie 2009. Met 14 aanwezige achterkleintjes (van de 18) was er ruim voldoende wedstrijdmateriaal voorhanden.

Noor (december '08) speelde een einzelmatch in haar buggy, waar ze de gouden doornroos-medaille voor kreeg.

We hadden gehoopt dat Felix voldoende geoefend zou hebben om nichtje Anna (drie maand ouder) te verslaan bij het zaklopen - maar helaas moesten zowel Felix als Anna verstek geven. Omdat het vasthouden van de zak nu eenmaal niet gecombineerd kan worden met het vasthouden van drie ouderlijke vingers. Bovendien was het organiserend comité de zakken vergeten.

Maar goed. Op zondag liet Felix in iets intiemere kring wel nog eens zien wat hij waard is en zette hij vier pasjes, helemaal alleen. Bovendien ontdekten we dat meneer helemaal alleen de trappen opklimt. Bijna alsof hij een instructievideootje "Trappen klimmen voor dummies" op het net heeft gevonden.

Luna, Liana en Leon bestrijdden elkaar in het zwembad. Luna kon helaas niet op tegen al dat watergeweld, en gooide al snel de handdoek in de ring. Reactie van een staalbarones: "Goh, ik weet nog in Breskens...Haar moeder was ook altijd de eerste die het op een huilen zette als we een beetje te veel water in haar gezicht spetten."
U ziet, het ging er hard aan toe.

De andere achterkleintjes namen deel aan iets ingewikkelder disciplines, zoals "om ter 't hardst met het badmintonracket tegen een ander zijn hoofd slaan", "om ter 't hoogst op de trampoline springen zodat je bijna over het veiligheidsnet vliegt" en "om ter 't meest babies heen en weer zeulen zonder dat ze op hun kop gaan". Hier werden geen medailles uitgedeeld.

Leon (die bijzonder eloquent blijft) zorgde uiteraard voor de quote van de week.

Leon wil persé nog eens in het zwembad, ook al is het al wat later op de middag, en niet meer zo warm. Hij wil er bovendien in z'n nakie in.
Mama van Leon: "Ben je zeker jongen? Zal je het niet koud hebben?" Leon: "Nee hoor!"
Plons.
Leon realiseert zich uiteraard meteen dat het water toch behoorlijk koud is en roept naar z'n mama: "Mama, zwembroek aandoen!"

't Was weer een fijn feest. Volgend jaar opnieuw!

2009-07-29T15:24:00.004+03:00

We hebben Dopey gisteren teruggevonden onder het keukenblok.
Hij had zich dus toch verstopt.

Verder hebben we gisteren ook een stukje Felix teruggevonden. Niet in de keuken, maar bij Kind&Gezin. De dokter die ons de vorige keer vertelde dat Felix een stukje mannelijkheid ontbeerde, had duidelijk niet goed gezocht. En dat is een hele opluchting, vooral nu we polycarbonaatloze papflessen gekocht hebben die ervoor moeten zorgen dat hij later geen vruchtbaarheidsproblemen krijgt.

Voor Luna was dit het laatste bezoek aan Kind&Gezin. Gelukkig maar. De "quote van de week" geef ik dit keer met plezier door aan de dokter van dienst.
Dokter: "Maakt Luna al zinnetjes met twee woorden?"
Wij: "Euh...ja."
Dokter: "Met drie?"
Wij: "Ja ja, ook met drie."
Dokter: "En...kruipt ze goed?"

2009-07-28T14:55:00.012+03:00

Dopey is vermist.

We trokken dit weekend naar de Ardennen voor een heerlijk rustmoment, maar toen we de zakken vol kinderornamenten leegden, merkten we dat Dopey niet mee was. Vergeten. We vertelden een ongeruste Luna dat Dopey was thuisgebleven, om op alle andere knuffels te letten.
Dat vond ze okee.

Maandagavond kwamen we terug thuis. In bad, in bed. Maar Dopey zat niet in bed. Hij zat ook niet bij de andere knuffels. En niet in de living. Niet op het toilet. We vertelden Luna dat Dopey zich verstopt had, en dat we hem niet konden vinden.
Dat vond ze okee.

Ze werd 's nachts één keer wakker, en mompelde: "Dopey, Dopey. Verstopt!"

Maar nu zijn wij ongerust. We hebben heel hard nagedacht, en weten nu dat Dopey op zaterdagochtend meeging naar de bakker en naar de krantenwinkel. Dat was de laatste keer dat we hem zagen.

Dopey is ongeveer 30 cm groot, heeft een paarse muts, een groen jasje en grote oren. Hij is altijd vrolijk (ook al zit zijn neus in de mond van een baby geklemd). Hebt u Dopey gezien? Neem dan contact op met het dichtstbijzijnde Disney-commissariaat of geef ons gewoon een seintje.

2009-07-23T09:55:00.003+03:00

Hebt u het filmpje in de linkerkolom bekeken?
Goed gelachen?
Bekijk dan nu het onderstaande filmpje.
Op een dag komt het van pas. Zeker weten.

Mom attacks ! Yesss !!!
envoyé par astre. -

2009-07-20T10:55:00.003+03:00

Terwijl Felix fysieke hoogtepunten bereikt (hij blijft nu zelfstandig rechtop staan en loopt de hele kamer rond met de hulp van een schuivende stoel - tot groot genoegen van de onderburen), is Luna zich mentaal aan het voorbereiden op de grote school.

Ze heeft sinds kort namelijk de basisregels van het lezen onder de knie. Ze weet dat woorden uit letters bestaan. En dus leest ze: "L", "D", "C", "EE". "Luna!" "B", "P", "AA", "L", "O". "Feliks!"

Ze probeert ook echte letters te schrijven (alleen de "O" is voorlopig het vermelden waard), met een tongetje dat half uit de mond hangt, en vol tedere toewijding voor het onbeschreven blad (al mocht ik vorige week ook enkele blauwe wasko-letters van een witgeverfde stoel wrijven).

De leesplank (aapnootmieswimzusjet) gaat dit jaar dus mee op vakantie, samen met Ot en Sien. Mijn eigenste eerste leesvoer. Ik word er bijna melig van.

Quotes van de week:
Luna wil confituur op haar boterham.
X vraagt welke variant ze wil.
"Tu veux le rouge Luna? Ou l'orange, avec les abricots?"
Antwoord van Luna: "Le bleu peut-être?"

Luna wordt wakker ten huize Manou (echte naam: Nicole).
Ze roept: "Manou! Manouuuuuu!"
Niemand reageert.
"Manouuuuu! Manouuuuu!"
Nog steeds niks.
"Nicooooole!"
Manou komt aangelopen.
"Coucou Luna. Pourquoi appelles-tu Nicole?"
"Parce que Manou ne réponds pas!"

2009-07-17T09:55:00.006+03:00

Het olijke tweetal is uit logeren in de Waalse hoofdstad. Sinds dinsdag zijn X en ik dus een heel klein beetje met vakantie. Nu ja, vakantie. We zijn vooral bezig met het ons heraanleren van oude verloren gewoontes:

- Hoe slapen we uit?
(onze biologische klok staat geprogrammeerd op 6u30)

- Wat doen we met al die extra vrije tijd?
(drie uur meer op te vullen 's avonds, en X wil niet dat ik zijn nageltjes knip of zijn haartjes kam. Hij wil ook niet leren tekenen en ik mag geen boekjes voorlezen.)

- Wat nemen we mee als we de deur uitgaan?
(geen pampers, fopspenen, flesjes, versnaperingen, speelgoed, fruitpap en zonnehoedjes, maar wat dan wel?)

- Hoe beschermen we ons lichaam?
(het feit dat het zich plots en zonder voorbereiding in volledige staat van ontspanning bevindt, kan ervoor zorgen dat virussen en andere maandenlang onderdrukte aandoeningen opeens vrij spel krijgen. U raadt het al: ik was meteen ziek.)

- Hoe loop je als koppel de straat op?
(zonder buggy en Felix en Luna en paraplu en drie rugzakken, kan je elkaars hand al eens vasthouden. Moet wel ophouden met "stop!" te roepen als X de rand van het voetpad bereikt.)

2009-07-13T10:33:00.006+03:00

De voorbije jaren hebben we het nogal vaak over "de eerste keer" gehad. De eerste keer ademen, de eerste keer rechtop, de eerste keer in Afrika, de eerste keer in de hoek, het eerste ijsje...

Vandaag hebben we het voor de verandering eens over "de laatste keer". Vandaag gaat Luna namelijk voor het laatst naar de kribbe. De eerlijkheid gebiedt me te zeggen dat Luna nooit echt aan de kribbe heeft kunnen wennen. Op die enkele weken na dat Luna en Gizem elkaar 's ochtends in de armen sprongen, is het afscheid altijd een beetje moeilijk geweest. Ze vermaakte zich er wel, maar was toch altijd opgelucht als ze eens een dagje mocht overslaan.

Maar goed. Al bij al heeft Luna's kribbeavontuur nauwelijks tien maanden geduurd. We zijn klaar voor een nieuw hoofdstuk. En ik weet nu al wie er dit keer een traantje gaat wegpinken bij het afscheid...

2009-07-10T14:47:00.004+03:00

Luna krijgt yogales van oma.
Hier ziet u de introductiesessie, die werd gevolgd door een (niet-gefilmde) serie keurig uitgevoerde yoga-dierenposes.
Yogi-Luna. 't Is eens wat anders dan scouts of ballet.

2009-07-08T21:03:00.009+03:00

Grote doorbraak in de Petteflet: Luna heeft eindelijk de drolletjestechniek onder de knie. Ze legt nu met plezier vier à vijf keer per dag een drolletje in haar potje en strijdt om de eer met Felix.

Ze had natuurlijk ook meteen door dat dit een buitengewoon goed excuus is om niet meteen te moeten gaan slapen, en daardoor hebben we het bedproces (kusje, knuffel, tanden poetsen, potje, luier aan, boekje, liedje, bed) nu officieel met twintig minuten vervroegd. Het ritueel heeft namelijk enigszins aan structuur moeten inboeten: kusje, tanden laten poetsen, tanden zelf poetsen, kaka doen, handen wassen, tutje zoeken, knuffelen, luier aan, boekje, luier uit, pipi doen, knuffelen, liedje, luier aan, licht uit, muziekje aan, in bed, ander deken, uit bed, verloren troetelbeest zoeken, in bed, muziekje weer aan, dekentje, ogen dicht. Kuuuuuuuuuuuus.

Quote van de week
(jaja, die weken vliegen om!)

Luna krijgt een levensgrote opblaasbare kangoeroe van Australische kennissen die een paar dagen komen logeren. X vraagt haar hoe we de kangoeroe gaan noemen (indien u het nog weet: de knuffels in de Petteflet worden meestal naar de schenker genoemd).

"Wat vind je van Royden?"
"Neen!"
"Liz?"
"Neen!"
"Okee, Bill misschien?"
"Neen papa!"
"Wat stel jij dan voor Luna?"
"Giraffe!"

2009-07-01T20:58:00.004+03:00

Quotes van de week.

Luna eet een boterham met kaas.
Voor haar ligt het plastiek folietje, met nog meer kaas.
"Hier is kaas", wijst ze. "Daar is kaas."
"Tout le monde is kaas!"

"Felix is maatje", zegt Luna voor het slapengaan.
("maatje" is één van Felix' koosnaampjes, nvdr)
"Is Luna ook maatje?"
"Neen!"
"Is Luna een scheetje?"
"Neen!"
"Is Luna een moppie?"
"Neen! Luna is grande fille!"

2009-06-27T21:51:00.004+03:00

Het kruip-bewijs!

2009-06-26T21:09:00.010+03:00

Michael Jackson, de "king of pop" en witte sokken is dood. Als historica had ik het kunnen weten: de geschiedenis herhaalt zich. Toen ik tweeënhalf was (u begrijpt: net als Luna nu), stierf Elvis Presley, die andere muzikale koning, in wat men voor het gemak exact dezelfde omstandigheden zou kunnen noemen: een hartstilstand, gevoed door een teveel aan medicijnen, op een moment dat de grootste roem toch wel geleden was.

Maar ook op iets minder wereldschokkend niveau herhaalt er zich vanalles. We hebben het feit dat Felix kruipt amper verteerd, of het ventje laat zich gelden door in z'n uppie enkele tellen rechtop te balanceren (net als Luna indertijd). Wedden dat hij nog voor deze zomer ten einde is met een moonwalk-pasje door de Petteflet zal schuifelen?

2009-06-25T21:17:00.005+03:00

Het is zover: Felix kruipt. De voorbije weken slaagde hij er al in om op wondere wijze van plaats te veranderen, maar nu heeft hij het kneepje echt onder de knie. Het goeie daaraan is dat hij nu niet meer jankt als hij op zijn buik ligt en niet meer verder raakt. Het slechte nieuws is dat ik zonet alle gevaarlijke plekken in huis gelocaliseerd heb: het zijn er belachelijk veel. Maandag kreeg hij op een onbewaakt moment het wasrek op z'n kop. Dat is niks vergeleken bij mogelijkheden a/ de spiegel, b/ de ladder, c/ de sjoelbak. Dit weekend wordt er dus verhuisd in de Petteflet.

2009-06-23T09:22:00.005+03:00

Zes dagen lang heb ik het alleenrecht over mijn nageslacht. X zit in Wenen voor een conferentie en Luun, Fé en ik houden de thuiswacht.

Stiekem keek ik er wel naar uit, naar die zesdaagse opleiding voor alleenstaande ouders. Zaterdagavond was dan ook bijzonder gezellig, zo met ons drietjes. Luna in form, Felix een dotje. We speelden met de Duplo-blokken en kietelden broer tot hij hees was van het proesten.

Maar een zondag die om zes uur 's ochtends begint, kan erg lang duren. Felix had de ene huilbui na de andere, slaagde erin zijn 300 gram verse fruitpap met één gecoördineerde klap op de grond te kieperen en bleef maar groene snottebellen blazen. Zelf moest ik ook de hele dag tegen jeukende microben vechten en tegen een gebrek aan slaap. Een creatieve Luna gooide volle potjes met zwarte (tuurlijk) en blauwe verf om, en liet de witte muur in de klappen delen. En het regende.

Op maandag werd Felix om vijf uur wakker.
Op dinsdag werd Felix om drie uur wakker.

Morgen komt Manou.
Ik heb haar vriendelijk doch met aandrang gevraagd bij ons de nacht door te brengen. Ik offer er vrijwillig mijn alleenrecht als tijdelijk alleenstaande moeder voor op.

2009-06-15T21:24:00.005+03:00

Luna leert treuzelen.

Als ze 's avonds naar bed moet, dan wil ze op het nippertje nog eens op het potje. Of Felix nog een knuffel geven. Of papa nog een knuffel geven. Of de pop is zoek.

Als X 's ochtends vertrekt, dan wil ze hem eerst nog drie knuffels geven. En Felix moet er ook nog één van papa. En een kus. En dan mij nog een kus geven. En Luna nog een knuffel. En misschien ook nog een kus voor Dopey. En dan wil ze zelf de deur opendoen, en weer dicht. En uitgeleide doen.

In diezelfde treuzellogica, is ook haar woordenschat sinds kort uitgebreid met het woordje "attends".
Als we haar aan tafel roepen: "Attends!"
Als ze een dutje moet doen: "Attends!"
Als we boodschappen gaan doen: "Attends!"

Wij gingen dapper ten strijde tegen "attends", zo van "neen Luna, nu meteen!" of "Luna, we gaan heus niet wachten, wie-denk-je-wel-dat-je-bent-jij-opdonder-van-twee".

Helaas kwamen we toen tot de ontdekking dat we dat woordje gemiddeld zelf vijftien keer per dag gebruiken. Bij voorkeur als Luna iets wil.
"Papa, paardje dessiner". "Attends Luna. Je prepare à manger."
"Mama, boekje lezen." "Wacht scheetje, mama moet eerst Felix verversen."
"Papa, flesje!". "Deux minutes Luna, papa zit even op de plee."

Het is dus van cruciaal belang dat we zelf onze fout herstellen, voor we de pot kunnen verwijten dat ie zwart ziet. Als onze opdonder voortaan dus iets vraagt, dan laat ik alles vallen (Felix incluis) om asap aan haar diepste wensen tegemoet te kunnen komen.

2009-06-12T10:34:00.008+03:00

Felix is negen maanden oud (een héél foetusleven).
Felix heeft zijn eerste tand (onderaan links).
Felix heeft zijn eerste oorontsteking (en dat doet ferm pijn).

Luna heeft karakter ("nee, nee, neeeee!").
Luna heeft een ochtendhumeur ("nee, nee, neeeeee!").
Luna is en blijf een scheetje ("knuffel mama?").

U bent ongetwijfeld nieuwsgierig naar meer, maar u moet even wachten. De combinatie werk-gezin-én-groeiboek is heel eventjes meer dan deze übermama aankan.

2009-06-04T19:07:00.000+03:00

Juni. We zijn nu één jaar terug in België. Felix' Afrikaanse herinneringen verdwenen samen met de navelstreng, maar ook die van Luna zijn vervaagd tot louter foto's en namen. Haar Engels is tegenwoordig beperkt tot het roepen van "cheese" bij het tandenpoetsen en het bekijken van de Engelstalige versie van "The Lion King" op video (u weet wel: uit de tijd dat meertalige speciale editie-dvd's nog niet bestonden). We hebben het nog wel over Kenia, als ze de plantjes op het terras bewatert, ze haar dierenmaskertjes bewondert of toen we haar loopmobiel van zolder haalden (voor Felix dit keer), maar het Atomium doet haar nu breder grijnzen dan de giraffen uit de Mara ooit gedaan hebben.

We weten inmiddels wel dat we opnieuw willen vertrekken. Voor onszelf en het testen van onze eigen grenzen, maar ook om onze kinderen nogmaals de kans te geven zich in een ander land te ontwikkelen, alvorens we ons definitief vasthaken in dit Belgenland.

Waar en wanneer zijn alsnog grote vraagtekens, ook voor ons. Maar als trouwe Groeiboeklezer weet u uiteraard dat wij u met plezier van nakende beslissingen op de hoogte zullen brengen.

2009-06-03T09:55:00.011+03:00

Luna heeft een druk-fobie. Drukken is vervelend, drukken doet pijn, drukken is bijzonder on-Luna. En dus drukt ze niet. Luna's potje heeft, sinds Luna overdag zindelijk is, amper een scheetje ontvangen. U denkt nu: is er dan een hoekje in huis waar Luna zich stiekem laat gaan? Draaien wij dagelijks twee grote wasmachines? Is Luna eigenlijk helemaal nog niet zindelijk en is dit hele Grote Groeiboek gebaseerd op één grote leugen?

Neen hoor. Luna wacht gewoonlijk de kalmte van haar dutje af, wanneer ze de bescherming van haar pamper geniet. En onbewust, wanneer haar hele lijfje zich een toestand van totale ontspanning bevindt, laat ze zich gaan. We blijven haar natuurlijk stimuleren om voor het slapen toch even op dat potje te gaan, en ze gaat daar gewoonlijk heel enthousiast op in ("ja mama, kaka in 't potje, niet in de pamper, jaja"), maar we hebben onze hoop voorlopig in de nog niet-zindelijke opvolging gesteld: Felix.

Luna's kleine broer heeft met drukken namelijk geen enkel probleem. Vier keer per dag is voor meneer een goed gemiddelde, en hij is er nu zo in bedreven (geen rode kop, geen scheetjes, geen kreunen), dat zijn boodschap een behoorlijk ruime tijd onopgemerkt kan blijven.

Felix levert bovendien in alle maten en kleuren: schapenkeutels, worstjes, een beetje gepureerd, groen, rood, oranje. Die afwisseling zorgt ervoor dat het ook voor ons boeiend blijft. En voor u, uiteraard.

2009-05-28T09:54:00.009+03:00

Precies tien jaar geleden viel mijn peetzoon uit zijn ziekenhuisbed in Oslo, waar hij was opgenomen wegens veelvuldige voedselallergieën. De kleine Knutsen was ongeveer even oud als Felix, en dus even mobiel, alleen wist ik dat toen nog niet. We hadden het erg gezellig samen, daar op dat bed, tot ik mijn hoofd even draaide en hij uit mijn vizier verdween. Ik zeg u: ik vergeet nooit de blik die Knutsen senior mijn richting uitstuurde toen er vanop de grond een luid gejammer opsteeg.

En deze week was het de beurt aan Felix. Ik was zoals gewoonlijk bepakt en bezakt in de kribbe toegekomen, had Felix van alle overbodige kleren ontdaan en had hem toen - uit voorzorg - in de buggy gestopt, om zeker te zijn dat hij niet van de verversmat zou vallen. En ja hoor. Nog geen twee seconden nadat ik mij tot Luna had gekeerd, lag meneer al jammerend op de grond, ergens tussen buggy en kast in. Flitsen van het Noorse ziekenhuis vlogen door mijn hoofd.

Maar ik zeg u: die buggy-buil was niks vergeleken met wat ik 's avonds op zijn beentje ontdekte. Een afschuwelijk babymonster had in de kribbe blijkbaar een stuk uit mijn zoon willen bijten. We zijn momenteel op zoek naar de dader. Erg lang moeilijk kan dat niet zijn: we weten namelijk dat hij zeven tanden heeft.

2009-05-19T09:37:00.001+03:00

Over timing gesproken. Gisterochtend vonden we Felix rechtopstaand in zijn park (voor de duidelijkheid: we hadden hem er zittend ingestopt) en enkele uren later liet de kribbe weten dat meneer die dag bijzonder mobiel was geweest. Met andere woorden: hij draait en schudt en wiebelt zo hard, dat hij werkelijk van plaats verschuift. Felix Erectus is bij deze dus een feit. Zelf ben ik erg opgelucht dat ik gisteren op het nippertje dan toch besliste dat park 15 centimeter te laten zakken.

Het verbaast me eigenlijk niks dat Felix nu al staat te springen in zijn park. Hij kan geen twee minuten stil op iemands schoot zitten, hem verversen is een voortdurende tweestrijd en platliggen is helemaal not done. Hij heeft dan misschien geen vetkuitjes, maar spieren heeft ie in overvloed. De vraag is nu of hij even snel als Luna de wereld zal rondrennen, of dat ons toch een beetje respijt wordt gegeven.

2009-05-17T00:59:00.003+03:00

Vandaag is het tijd voor de lentewandeling. De opa van Luna en Felix stierf 25 jaar geleden, en dit is onze manier om hem te herdenken.

"Het is al zooooo lang geleden
en toch denk ik er nog aan
aan zijn dikke baard die zo kriebelde bij een zoen
aan zijn tekeningetjes
en de mopjes waar hij zijn oogleden omdraaide
of zijn oren bewoog....
indrukwekkend was dat toen
en aan het feit bijvoorbeeld
dat we niet mochten zeggen
" Amaai da's wijs!" Neenee, wijs is verstandig zei oom Luk dan steevast
Hij was een lieve en warme peter voor mij."

Aldus de treffende (niet door mij neergepende) omschrijving van hoe wij - kinderen toen - hem ons herinneren.

(Nieuwe foto's van de kleinkinderen: klik hier)

2009-05-14T21:16:00.009+03:00

Felix staat in bloei (beter laat dan nooit): op zijn kruin staat sinds kort een heel kluwen zachte donzige haartjes, waarvan ik het donkerbruine vermoeden heb dat ze blond gaan groeien. Sommige van die haartjes staan heerlijk rechtop, precies zoals het ventje waaruit ze spruiten. Zitten wil hij nog net, maar recht staan (en zich aan alles optrekken) is het voorlopige summum van Felix' babywereld.

Ik moet dan ook dringend zelf mijn gat eens oplichten en Felix' park laten zakken, voor hij er uit dondert. Ik ben er nu al van overtuigd dat hij een man zal worden met zo'n sexy littekentje boven zijn linkerwenkbrauw. Zo'n littekentje dat al lang vergeten is dat een moeder ooit is flauwgevallen bij het aanschouwen van al dat bloed.

Quote van de week:
Luna tijdens een barbecue vorig weekend, toen ze merkte dat tonton Ben haar geliefde ansjovisjes in zijn mond stak: "C'est un peu trop hein, tonton Ben!".

2009-05-08T15:40:00.007+03:00

U hoort Luna achtereenvolgens zeggen: "kom es hier feliz", "boire" en "mange". En de rest spreekt voor zich.

2009-05-06T21:34:00.020+03:00

Windpokkenalarm in de Petteflet. Maandagavond ontdekten we tot onze grote ontsteltenis dat Luna's rompje vol met rode pukkeltjes stond. Volgens de vieze kinderziektenboekjes duidelijk een geval van "debuterende windpokken". Omdat er twee weken geleden een besmette baby uit de kribbe gehaald werd, gingen we er dan ook van uit dat Luna de volgende dag zou opstaan met een roodbevlekt en heel erg jeukend lijfje.

Het was dus slechts een kwestie van uren vooraleer we Alarmfase 1 ("afbellen kribbe en manou zo snel mogelijk in Brussel krijgen") zouden moeten afroepen. Dit gedoe zou natuurlijk ook wekenlang aanslepen, want na Luna's herstel zou Felix uiteraard ziek vallen en dan zou ik door uitputting een aanval van het H1-N1-virus niet kunnen weerstaan en uiteindelijk zou dan tegen het eind van de zomer ook X ergens ten bedde neervallen. U ziet: lemniscaat veel miserie.

Enfin, op dinsdagochtend zag alles er nog min of meer hetzelfde uit, en behalve Luna die even kloeg over "pijn" (en wij die ervan uitgingen dat ze de afschuwelijke jeuk bedoelde die haar ongetwijfeld parten speelde), konden we niet eens een reden vinden (acuut besmettingsgevaar niet meegerekend) om haar niet naar de kribbe te sturen. Het alarm werd voorlopig afgeblazen.

Het is nu woensdag, en Luna is zonet blaasjesloos in bed gekropen. De puntjes zijn ook fel verminderd in intensiteit. We gaan er inmiddels van uit dat ze één of andere allergische reactie heeft gehad. Zondag waren we namelijk op de boerderij, en het zou me niet verbazen dat dat allereerste ijsje dat ze daar naar binnen mocht smikkelen een paar venijnige anti-luneaanse beestjes bevatte.

(op de foto: Meneer Otto, Mus en Luna op zoek naar - andere - varkens op de boerderij)

2009-05-05T21:31:00.004+03:00

Omdat Felix steeds mobieler wordt en de kans hem op een ochtend onderaan de trap te vinden bijgevolg toeneemt, mocht hij vorige week afscheid nemen van zijn kamertje onder het dak en naar Luna's kamer verhuizen. En aangezien wij dachten dat Luna het idee van een Felix in haar kamer (en een nieuwe kamer voor zichzelf) misschien niet zo genegen zou zijn, gebruikten we de voorbije weken om haar voor te bereiden op de grote verandering.

We hadden moeten weten dat die vrees uitermate ongegrond zou blijken. In het verleden bereidden we Luna ook al voor op de verandering van eetstoel en van buggy - waarbij Felix steeds Luna's versie kreeg - en dat vond ze telkens weer een geweldig spannende gebeurtenis. Zo ook haar nieuwe kamer.

Tijdens de voorbereidende werken (schilderen van kasten en ander meubilair, verhuis van bed en knuffels en versieren van de kamer) was ze zo verschrikkelijk enthousiast, dat we de deur moesten blokkeren om haar buiten te houden (vanwege de verfgeur was een langdurig verblijf op dat moment af te raden). We moesten haar zowaar elke dag vijf minuutjes kamerbezoek gunnen om haar ongeduld te remmen.

De hele kamerverandering is dan ook geweldig vlot verlopen. Onze dochter is dolgelukkig in haar XL-kamer, en Felix heeft nu eindelijk ook zijn eigen Velux-gordijntje. Alleen moeten X en ik nu nog leren wennen aan het feit dat ons voltallige kroost nu vlakbij slaapt, en we 's nachts met dubbel zoveel geluiden rekening moeten houden. Volgende keer bereiden we dan ook alleen onszelf voor.

2009-04-29T10:04:00.014+03:00

Behalve een klein medisch probleempje dat zichzelf op termijn moet oplossen (verdere details worden hierover niet verstrekt), doet Felix het bijzonder goed. Zijn hoofdomtrek (ruim boven het gemiddelde) is nog steeds enigszins disproportioneel in vergelijking met de rest van zijn meetcurves, zoals gewicht (net geen 7 kilogram, bengelt helemaal onderaan de curve) en lengte (68,5 centimeter, een zwakke middenmoot), maar volgens Kind&Gezin is hij erg goed geëvolueerd, dus zijn wij tevreden.

Wel heeft Felix (ofte Féfé, Babouche, Feliz) een ongecontroleerde aversie ten opzichte van alles dat naar fruit ruikt (hij kokhalst op voorhand, weigert na drie lepels fruit zijn mond nog te openen, en geeft een half uurtje later alles weer over (inclusief de melk van twee uur eerder). De nieuwe strategie is nu hem een stuk appel of banaan in de hand te stoppen en hem te laten sabbelen, in de plaats van te pureren. Als dat niet lukt, zullen we enkele weken lang een fruitstop moeten invoeren en het in juni opnieuw proberen.

Op het meer technische niveau demonstreert Felix tegenwoordig graag zijn oerkrachten met schoolbusjes van Fisher Price (nieuwe en antieke), plastic schoppen of dozen vol Duplo-blokjes. Behalve zijn nachtelijke krokodillenlapje kunnen knuffels hem nog steeds niet bekoren. Het medische probleempje staat zijn mannelijkheid dus allesbehalve in de weg.

2009-04-28T21:43:00.013+03:00

Luna ontdekt. Ze heeft voorlopig haar 216 boekjes en potloden aan de kant geschoven, en is op ontdekkingstocht vertrokken.
Hoe klim ik uit bed?
Hoe klim ik in bad of - even leuk - in het park bij Féfé?
Hoe klim ik op het aanrecht, 95 centimeter hoog?
Hoe snel moet ik de trap naar het bureau opklimmen, zonder dat iemand het ziet en het vervolgens verbiedt?
Hoeveel cd's kan ik na elkaar afspelen op de stereo-installatie? (ook de dvd-speler heeft geen geheimen meer)
Wat is de beste manier om de deur snel open te krijgen?
En hoe lang kan ik aan elk keldergat in de straat dralen (wegens ontdekkingspotentieel) vooraleer mijn vader het op zijn heupen krijgt?

Het vergt een beetje aanpassen (tv altijd uitzetten, deur op slot houden, en geregeld controleren waar ze nu weer uithangt), en wat extra medeleven (veel blauwe plekken en builen enzo), maar zolang Felix van de weeromstuit niet begint te kruipen, is het mij allemaal best.

2009-04-24T11:20:00.003+03:00

Voor het eerst sinds Kenia bracht ik vier kinder- en X-loze dagen door en vloog ik met SN het land uit. De eerste uren in Kopenhagen was ik dan ook heel erg druk bezig met het heruitvinden van mezelf. Hoe gedraagt een vrouw alleen zich? Wat doe ik met mijn vrije tijd? Hoe leest men ook al weer de weekendkrant uit?

Helaas vond ik mezelf sneller terug dan verwacht. Een sms'je over de ontvoering in Somalië van twee collega's - onder wie mijn fiets- en kribbemaatje J. - en de daaropvolgende golf van emoties, maakten alweer maar eens heel duidelijk hoe belangrijk het is hoofdzaken van bijzaken te onderscheiden. Het leven van J., zijn vriendin en zijn kindjes (eentje zit bij Felix in de groep) is momenteel een hoofdzaak. Mijn gezin in zijn geheel is een hoofdzaak. Vier dagen lang mijn kinderen niet zien is een bijzaak. Net zoals de krant uitlezen overigens (al was dat wel een leuke afwisseling).

2009-04-15T23:25:00.009+03:00

Belangrijke Evolutie 1.
Felix zit. Niet van dat ik-plooi-dubbel en-moet-dan-overgeven-zitten, maar echt zitten, met een recht rugje en een brede grijns.

Belangrijke Evolutie 2.
Felix krijgt tanden. Ze zijn er nog niet echt, maar we kunnen ze al onderhuids bewonderen. Ik kan niet wachten tot Luna hier proefondervindelijkerwijs van op de hoogte gebracht wordt.

Belangrijke Evolutie 3.
Luna heeft zoveel chocolade gegeten met Pasen, dat ze zowaar bijna een chocolade-overdosis kreeg. Vanaf morgen zit de knip erop. Al die suiker begint naar haar hoofd te stijgen, en dat is niet bevorderlijk voor rustige dinsdagavonden.

Maar het was wel een prachtig zicht: Luna die met haar mandje de tuin rondging, vakkundig alles links liet liggen dat niet op een ei leek (geen konijnen, eenden of ingepakte kadootjes) en zelfs eventjes moest nadenken of ze het met dauw bedekte ei het voordeel van de twijfel zou geven. Felix en Noah lieten dit keer wijselijk begaan, maar je zag ze gewoon denken: volgend jaar is 't verdeel en heers!

2009-04-07T21:54:00.003+03:00

Ik onderneem een poging tot het voeren van een echt gesprek met mijn dochter.

"Vertel eens muis, wat heb je gedaan vandaag?"
"Mmm..." (dat zegt ze nu als ze nadenkt, soms met een vingertje aan de mond)
"Klop!"
"Heb je naar Plop gekeken?"
"Ja!"
"En wat heb je nog gedaan?"
"Mmmmm...murf!"
"Heb je naar de Smurfen gekeken?"
"Ja!"
"En heb je ook liedjes gezongen?"
"Ja. Klop! Murf!"
"Kennen ze het Smurfenlied in de kribbe?"
"Ja!"
"En heb je iets lekkers gegeten?"
"Ja! Klop! Murf!"

En toen heb ik het opgegeven.

2009-04-06T22:56:00.007+03:00

Het is "ontdekkingsweek" in de Petteflet.

Luna is druk bezig met het vinden van haar "ik". Die bestaat onder meer uit:
- de ontdekking van haar schaduw (dat kan sinds de zon terug is). Ze bleef stokstijf stilstaan, wees naar beneden, en gilde: "Lunaaaaaaaaaaaaa!". En toen liep ze gibberend door, erg tevreden met zichzelf.
- de ontdekking van haar lichaam (dat kan sinds de spiegel opnieuw in de badkamer staat). Zo durft ze al eens in haar nakie te paraderen voor de spiegel en haar biceps samenballen, net zoals X ook wel eens doet (hm, toevallig).
- de ontdekking van haar pijngrens. Luna's boezemvriendinnetje, Gizem, heeft bijzonder acrobatische genen, en dat resulteert op tijd en stond in blauwe plekken (vooral bij Luna weliswaar, die haar vriendin met plezier in alles volgt). Zo is "springen van" tegenwoordig erg populair. Helaas staat Luna's coördinatie nog niet helemaal op punt en gebeurt het dus geregeld dat ze met haar hoofd eerst naar beneden duikt. Ook"koprollen" (en niet zien dat de tafel wel eens in de weg zou kunnen staan) of "klimmen op" (bij voorkeur op iets heel labiel met veel kans op vallen, zoals een plastic autootje met wielen onder) zijn erg populair.

En Felix, die ontdekt op zijn tempo de wereld, dankzij de edele kunst van het buikrollen. Op die manier komen plots een heleboel nieuwe voorwerpen binnen handbereik, en mag hij niet langer zonder scherpe veiligheidsmaatregelen in een zetel of op de luiermat gelegd worden. Ik hoef zijn pijngrens voorlopig nog niet getest te zien.

2009-03-30T20:25:00.006+03:00

Luna heeft een arendsblik.

Ze herkent probleemloos een volledig gestileerde Mickey Mouse-kop (idem voor het Atomium, we hebben het getest). Ze herkent alle Disneyfiguurtjes als zijnde familie van eerder genoemde Mickey Mouse. Ze ziet Dora (gruwel gruwel) op de boekentas van een meisje dat tientallen meters verderop loopt - terwijl ik met moeite zie dat het arme kind een boekentas draagt. Ze vindt in luttele tellen grote smurf en brilsmurf en sasette en smurfin in het grotezoekdesmurfenboek (een beetje zoals Waldo, maar dan met heel veel blauw). Ze kijkt uit het raam en kan meteen drie poezen aanwijzen, terwijl ik nog steeds in de veronderstelling leef dat er in onze tuinenblok maar één kat rondloopt.

Ook grafisch wordt onze ik-zie-alles-wat-jij-niet-ziet steeds sterker. Zo probeert ze nu haar kleurplaten ook echt "in" te kleuren (al moet er nog wat geschaafd worden aan het zuivere binnen-de-lijntjes-werk). Dat komt enerzijds door die arendsblik natuurlijk, maar anderzijds ook door haar uitstekende motoriek en creatief talent dat ze - in tegenstelling tot die arendsblik - wél van mij geërfd heeft.

2009-03-26T22:30:00.001+03:00

Op een dag, niet zo heel erg lang geleden, is Felix overgeschakeld op flessenvoeding. De gevolgen van die weinig significante gebeurtenis (in het licht van een heel leven) waren bijzonder ingrijpend.

Zo is Felix beginnen doorslapen. Wellicht heeft hij die eerste nacht erg lang en eenzaam in zijn bedje gehuild, maar waren wij ons hier niet van bewust. Niet in het minst omdat wij de slaap der onschuldigen sliepen en niet doorhadden dat we de babyfoon waren vergeten aanzetten. Sindsdien trekt Felix zijn plan.

Als hij al eens wakker wordt, weet hij nu dat hij zichzelf opnieuw in slaap kan zingen. Als dat niet lukt - en het zingen langzaam overgaat in huilen - dan gaan we even checken en krijgt ie een fopspeen, of - als het zo rond zessen is - pakken we hem bij ons in bed. Dan slaapt ie nog een uurtje door, in de liefdevolle wurggreep van zijn mama. Al bij al is de balans dus erg positief.

Een andere, bijna even geweldige evolutie, is het feit dat Felix nu zelf zijn flesje ter hand neemt. Dit doet mij vooral 's ochtends tijd winnen (wel 20 minuten), en ik kan eindelijk weer rustig ontbijten. Felix flesje, Luna Weetabix ontbijtgranen met confituur, ik een boterham en X een tas koffie. Ieder zijn meug.

2009-03-23T22:21:00.003+03:00

Een observatiemoment.

Felix analyseert de plastieken bijteend. Hij doet dat heel nauwgezet.
Gele voet. Bijt.
Blauwe nek. Mep.
Groene buik. Knots.
Gele kop. Doink.
Oranje mond. Kwak.

Herhaling van het ritueel, maar nu met iets meer brute kracht.
Bijt. Mep. Knots. Doink. Kwak.

Dan voert hij een paar wilde bewegingen uit die het midden houden tussen taikwando en tarzan, en de eend wordt met een flukse beweging naar de andere kant van de kamer gekeild.

Helemaal anders dan een Luna, zo'n jongetje.

2009-03-17T23:08:00.006+03:00

Vroeger - dat is toen Luna nog enig kind was en wij op een ander continent woonden - verbaasde ik me altijd over jonge moeders die voortdurend met vuile kleren door het leven gingen, vanwege spuug, worteltjes, onverteerde melk en nog zoveel meer. Ik wist niet beter dan dat zij toch wel zeer onhandige vrouwen waren, die het lepeltje niet goed manipuleerden of de melkfles niet goed dichtschroefden. Luna was in dat opzicht (en in zovele andere) een modelbaby: ze heeft altijd keurig gegeten en gedronken, nooit overgegeven en weinig eten uitgeproest. Haar kleren gingen over het algemeen wel een paar dagen mee.

Vandaag weet ik beter. Vandaag ben ik die moeder die bevlekt en doorweekt naar het werk vertrekt. Vandaag ben ik die moeder die wasmachines en droogrekken doet kreunen onder ongekende lasten. Vandaag heb ik een zoon die van tafeletiquette geen kaas gegeten heeft.

Als Felix drinkt, dan laat ie steevast de helft moedwillig uit zijn mond sijpelen. Als Felix eet, dan gilt en krijst en reutelt hij, en spuugt hij bij voorkeur de voedselleverancier helemaal onder. Wie erin slaagt vijf lepels eten in zijn mond te steken, kan er vanop aan dat ten minste vier van die lepels heel snel de weg naar buiten zullen terugvinden (en ik bedoel niet langs natuurlijke weg). Bovendien verteert hij slecht, en wie hem een uur na zijn laatste drinkbeurt liefdevol vastpakt, kan gegarandeerd nog eens van trui en broek gaan veranderen.

De gevolgen blijven natuurlijk niet uit. Met 6,6 kg op 6 maanden (en 65 cm) is Felix een mager ventje dat voorlopig geen oog heeft voor de geneugten van de voedselpiramide. Al maak ik me niet ongerust: als het niet is aangeboren, dan zal het leven met X er wel voor zorgen dat hij een bourgondische maaltijd op tijd en stond zal leren appreciëren. Het is met Felix' moeder ook gelukt.

2009-03-16T09:41:00.001+03:00

We zijn dit weekend de Wijde Natuur ingetrokken. Felix was ziek (ik had hem nochtans gewaarschuwd over de neveneffecten van een leven zonder borstvoeding), maar we hebben hem lekker ingeduffeld en hoopten dat de gezonde koeienlucht hem deugd zou doen. Luna mocht plassen in een weide, en vond dat zo'n openbaring, dat ze na twee minuten alweer "pipi pipi" begon te gillen om opnieuw met haar blote billen bengelend boven het gras te hangen.

Ze vrat zurkel (zo uit de berm geplukt) aan de lopende band, ontdekte het verschil tussen een klonter leem en een paardendrol en leerde hoe een echte windmolen eruit ziet. Nu weet ze tenminste waarover ze zingt als ze "meunier, tu dors" begint te brullen.

De dag werd afgesloten met een traditionele pannenkoek en een hondszieke moeder, en dus blijven Felix en ik vandaag gezellig thuis, in een huis zonder verwarming (de ketel werd vrijdag vakkundig vernield bij bouwwerken in onze badkamer). En Luna? Die heeft de smaak te pakken: we betrapten haar daarnet op het verorberen van groene ficusblaadjes. Bedankt, ome Wim!

2009-03-12T22:46:00.006+03:00

Naar aanleiding van de Jeugdboekenweek, stuurde een bekend boekenwinkelmerk mij een foldertje met de favoriete kinderboeken van zijn (volwassen) leden. En plots bleek ik toch niet de laatste der nostalgische Mohikanen te zijn.

- Sprookjes van Grimm : kreeg ik er in gestampt vanaf mijn derde.

- Jip en Janneke (Annie MG Schmidt) : werd op een dag in de jaren zeventig door mijn vader uit Amsterdam meegesleurd, en is nooit meer verdwenen. Integendeel, het boek bleek over de wondere gave te beschikken zichzelf te dupliceren, waardoor we nu over tenminste drie volledige Jip en Janneke-bundels beschikken, naast Pluk en de Petteflet, Otje, alle rijmpjes en versjes, een volledige biografie en nog zo veel meer.

- Peter en de Wolf (Prokofiev) : ik kan nog steeds de viool meehummen. Oh, en Peter. Fwietfwietfwietfwieeeeeeeeeeee.

- Pippi Langkous (Astrid Lindgren): tot op de draad versleten - maar zelfs in flarden staat het nog goed op onze boekenplank.

- Matilda en De GVR (Roald Dahl) : favoriet auteur aller tijden, zonder hiermee afbreuk te doen aan Annie en Thea.

- Koning van Katoren (Jan Terlouw) : één van de eerste van de zowat 742 Lemniscaat-boeken die ik ooit las (5 boeken per week, tel maar na).

- De Kleine Prins (A. de Saint-Exupéry) : toegegeven, de enige reden waarom ik dit ooit las, was omdat het op onze Franse literatuurlijst stond en het een héééél dun boekje is.

- Kruistocht in Spijkerbroek (Thea Beckman) : al minstens honderd keer gelezen en nog ALTIJD huilen als Carolus sterft.

Enkel aan Het Ei van Oom Trotter van Marc De Bel heb ik geen enkele herinnering. Maar daar brengt Luna vast verandering in.

2009-03-05T22:24:00.005+03:00

Laat me even een kleine rechtzetting publiceren, met betrekking tot het stukje van gisteren.

Neen, laat uw hart los: niets wijst erop dat X vrouw en haard binnen dit en 25 jaar in de steek zal laten. Het is hem ook niet geraden, goed als hij het heeft. Het enige dat een midlifecrisis hem eventueel zou kunnen opleveren, is een deerne met ietwat puntiger borsten (want ja, het is nu wel helemaal om zeep).

Vergis u evenmin in mijn opvoedingsparabel. Ik heb een heel gelukkige jeugd gehad, en heb onze ADHD-oma dan ook absoluut niks te verwijten. Zij was even verscheurd als ik, maar had het nadeel dat ze geen keuze had, precies vanwege dat éénoudergezinnetje dat wij waren. Ik heb het nooit als een probleem ervaren dat wij niet samen konden ontbijten, of dat mijn ouderlijk gezag vaak in het buitenland vertoefde (en werd vervangen door een ander ouderlijk gezag, Tajen geheten). Alleen met het gebrek aan snoep had ik het af en toe wat moeilijk (getuige hiervan een speciale verstopte snoeplade, die het levenslicht zag zodra ik het mij met mijn zakgeld kon permitteren).

Het is maar dat u 't weet.

2009-03-04T14:53:00.014+03:00

Er zijn weinig dingen in mijn opvoeding die ik als kind werkelijk als storend heb ervaren. U moet weten dat wij thuis sleutelkinderen waren, dat wij 's ochtends nooit samen ontbeten en 's avonds niet samen dineerden, en dat wij pas als gezin op reis zijn beginnen gaan toen ik ruim 17 was. Wij hadden geen televisie tot mijn 12de, kregen nooit chips, cola of marsrepen en reden tot mijn grote puberteitse schaamte rond met een knalrode VW Kever tot midden de jaren negentig. En toch ben ik als volwassene niet diep ongelukkig. Zelfs niet eens een klein beetje.

Maar. Ik merk dat ik toch andere prioriteiten stel in mijn gezinsleven dan mijn moeder voor mij deed. Al zou het fout zijn te vergelijken. U moet weten dat de opa van Luna en Felix stierf toen ik amper 9 was, en dat dat onze manier van gezin-zijn voor het grootste deel bepaald heeft.

Maar dus. Ik vind het belangrijk om samen te eten. Ik vind het belangrijk dat Felix en Luna 's ochtends pas laat naar de kribbe worden gebracht en 's avonds vroeg worden afgehaald. Ik vind het belangrijk dat ze veel tijd met ons doorbrengen, en niet te veel worden weggestuurd voor lange weekends en logeerpartijtjes (al kan ik een paar Lunaloze dagen op tijd en stond wel appreciëren).

Tegelijkertijd heeft mijn opvoeding mij geleerd dat een vrouw (financieel) op eigen benen moet kunnen staan. Dat ze er niet mag op rekenen dat ze - tegen dat ze haar pensioengerechtigde leeftijd bereikt - nog steeds een man aan haar zijde heeft staan (of dat nu vanwege een midlifecrisis is of een fatale ziekte). En dat een halftijdse of viervijfde (of helemaal geen) baan dus eigenlijk geen optie is.

En dus voel ik mij af en toe eens goed verscheurd. Verscheurd tussen het moederlijke verlangen naar meer mama-tijd, en het vrouwelijke onafhankelijkheidsstreven waarmee ik ben opgegroeid. Verscheurd tussen een uurtje langer werken en twee smachtende Felix-ogen in de kribbe. Verscheurd tussen een marsreep en een gezonde appel.

(Nieuwe Luun & Fé-foto's: Wintermaanden)

2009-02-27T03:53:00.011+03:00

QUOTES VAN DE WEEK

"C'est à moi!" - Luna begint in de ik-vorm te praten.

"Mèrde!" - Luna krijgt de geneugten van het vloeken onder de knie (haar opa zou trots geweest zijn).

"Ze gaat het daar goed hebben, in het Heilig Graf." - DD is net terug uit Egypte en heeft iets te veel mummies gezien. Ze bedoelde eigenlijk dat we ongetwijfeld de juiste keuze gemaakt hebben tussen buurtscholen Heilige Familie en Everheide-sla-uw-tentje-op).

Luna wijst naar een uitpuilend moedervlekje op de nek van X.
"C'est quoi?"
"Un bouton."
"Fermer bouton papa?"

2009-02-25T22:52:00.006+03:00

Het is voorbij. Het laatste diepvriespotje is ontdooid, de laatste melk is afgekolfd. "P'tit loulou" (aldus zijn zus) moet het vanaf nu stellen met industrieel melkpoeder - volgens zijn heel bezorgde meter overigens "stukken gezonder" dan moedermelk - en zal dus in de komende weken ongetwijfeld ten prooi vallen aan ooronstekingen, bronchitisaanvallen, bof, mazelen en als het meevalt wellicht ook nog een of andere galblaasaandoening die hem wekenlang aan bed gekluisterd zal houden en waardoor ik al mijn verlofdagen van 2009 in één ruk zal dienen opgebruiken.

Maar eerst krijgt ie worteltjes. Benieuwd wat dat gaat geven, behalve oranje pampers.

2009-02-24T11:37:00.007+03:00

Het lijkt erop dat Luna toch een hoopje Hollandse genen heeft geërfd van haar overgrootmoeder. Ze vond het heerlijk om voor het eerst achterop de fiets naar school te sjeezen, met haar fietshelm en haar fluo Fortis-vestje op kindermaat. Ze ging met een grijns de kribbe binnen en vertelde aan iedereen die het horen wilde dat ze met de fiets was gekomen.

Na het fietsavontuur, was er ook de start van een ander avontuur - al is Luna zich daar zelf nog niet van bewust. Ze werd ingeschreven op school. Ik kreeg een ecologisch verantwoorde brooddoos mee en een spelletje waarmee we haar in de zomervakantie kunnen voorbereiden, en wist al meteen dat 1 september een hele moeilijke dag zal worden (voor mij dan).

Het goede nieuws dan weer is dat Felix met zijn zus mee verhuist richting Helmet. De kribbe waar hij pas in Pasen 2010 een plaatsje had (en die bij de school hoort) heeft laten weten dat hij er al vanaf september heen kan. Dat is een belangrijke logistieke uitdaging minder (geen twee kinderen op twee verschillende plaatsen), al blijft het uiteraard de vraag hoe ik mijn twee kinderen op de fiets moet krijgen (met maar één stoeltje).

2009-02-17T23:36:00.006+03:00

Wegens acuut tijdsgebrek, bied ik u hier een overzicht aan van recente ontwikkelingen (inclusief enkele rebuspuzzels):

Luna ontdekt de BV's van Peuterland (en het is niet dankzij ons). Rara wie ze vorige week plotsklaps herkende in een boekje? "Klop! Klo-o-o-ooop!" (Rebus: K=P)

De melkproductienijverheid draait nu op een laag pitje. Felix wil sinds een week of zo niet meer aan de borst drinken, en dus heb ik ook het afkolven verminderd. Ik pomp nu enkel nog 's avonds, wanneer het grut in bed ligt, twee flesjes vol. Die worden dan gemengd met een diepvriespotje en gaan mee naar de kribbe. De gevolgen blijven niet uit: Felix heeft zich op luttele weken tijd van 120 ml naar flesjes van 200ml opgewerkt. Het is hem aan te zien.

Onze peuter wordt opstandig. Zo weigerde ze al twee keer haar muts op te rapen die ze op het voetpad gooide, en ondanks onze smeekbeden, preken, hoekstraffen en het ultieme "naar bed"-dreigement (dat uiteraard ook werd uitgevoerd, wij zijn consequente ouders), bleef ze neen zeggen. We waren - het mag ook wel eens gezegd - heel erg onder de indruk van zo veel vastberadenheid.

"Uno" (Rebus: Br+) wil niet naar buiten zonder Luna. Dus wacht hij geduldig met zijn mama op de speelplaats, tot Luna klaar is om naar buiten te gaan. Dan nemen ze elkaars handje vast, en lopen zo gezellig keuvelend de hele weg naar huis door ("Uno" woont één straat verder). Het is zo'n fotomoment waarop je vloekt en zucht dat je je toestel niet bij hebt, en dat je dan maar ten einde raad in het Grote Groeiboek vereeuwigt.

2009-02-13T11:31:00.003+03:00

Soms kijk ik met een melige blik naar mijn nageslacht, en voel ik hoe kwetsbaar ze nog in deze wereld staan. En dan komt zo'n Annie M.G. Schmidt gedichtje altijd goed van pas!

Doosje

Ik ben zo bang dat ze strakjes verdwijnen,
vervagen in mist en dan nooit meer verschijnen,
oplossen in zonlicht of smelten in regen,
ja, dat komt voor en wat doe je ertegen?
Wegvliegen door ‘t raam als een heel domme vlinder,
hoge beloning voor Eerlijke Vinder.

Ik zou ze het liefste in een doosje willen doen
en ze bewaren, heel goed bewaren.
Dan zou ik ze verzekeren voor anderhalf miljoen
en telkens zou ik eventjes het doosje opendoen
en dan strijk ik ze zo zachtjes langs de haren.
Dan liggen ze in de watten en niemand kan erbij,
geen dief die ze kan stelen, ze zijn helemaal van mij.
Ik zou ze het liefste in een doosje willen doen
en dan telkens even kijken,
heel voorzichtig even kijken,
en dan telkens even kijken
en een zoen.

Ze mogen er eventjes uit, elke dag.
Zeker dat mag. Ja, een uurtje, dat mag.
Laten we zeggen: naar ‘t Josafatpark, even,
alleen om de eendjes wat eten te geven.
Maar ‘k hou ze vast, ook tegen hun zin
en na een uur gaan Luna en Felix het doosje weer in.

(Adaptatie van Annie M.G. Schmidt)

2009-02-09T11:25:00.004+03:00

VARIATIES OP EEN THEMA
(voor een inspiratieloos bedmoment)

'k zag twee kippen
woordjes lippen...

'k zag twee poezen
geheimpjes smoezen...

'k zag twee koeien
een bootje roeien...

'k zag twee spinnen
de lotto winnen...

'k zag twee luizen
je bed in muizen...

'k zag twee mieren
snotjes pieren
o dat was een won-der
't was een won-der
boven won-der
dat die mieren pieren konden
hihihi
hahaha
'k stond er bij en ik keek er naar.

2009-02-08T12:57:00.007+03:00

Noah is het fonkelnieuwe volbloedneefje van Luna en Felix. Hij werd geboren in een donkere vrijdagnacht, was in dikte en lengte het evenbeeld van Luna, maar verder strekt de gelijkenis voorlopig niet (hij heeft haar). En voor ik u op enig misverstand betrap: neen, Bip heeft geen verborgen zwangerschap achter de rug, Noah is het resultaat van de som van de middelste broer van Waalse kant en Luna's adorabele bloempotmeter.

Terwijl marraine Sissi worstelt met de eerste borstvoedingsmomenten, begin ik langzaam te aanvaarden dat het borstvoeden van Felix wellicht geen lang leven meer beschoren is. Behalve weigeren, zet hij nu ook geregeld zijn tandvlees in mijn borsten. Godzijdank zitten er nog geen tanden aan vast, of u had me horen vloeken van hier tot in Timboektoe. Desalniettemin blijft het vervelend om te stoppen, omdat het de beslissing is van een uk van amper vijf maanden oud die nog lang niet weet wat goed voor hem is.

Gelukkig heb ik Luna en haar verreikende verbeelding om mij af te leiden: zo kwam ze na de laatste moeilijke borstvoedingssessie hoogstpersoonlijk haar drolletje tonen in de living (het lag nog in het potje, dat geluk hadden we) en wel met de historische woorden: "Kaka = krokodil!"

2009-01-31T23:21:00.005+03:00

Donderdag was het grote paniek in ons huishouden.

Om half zeven 's ochtends realiseerde ik me dat we Felix sinds één uur die nacht niet meer gehoord hadden. Het gebeurt, maar het gebeurt zelden. En dus probeerde ik de signalen van de babyfoon te doorgronden, tot ik ergens in de verte een onmiskenbaar kuchje hoorde.

Het kuchje veranderde in een doordringende "ik-heb-honger-huilbui" waarop ik me naar Felix' zolderkamertje repte (waar zijn nachtelijk gehuil idealiter enkel vliegtuigen en duiven op stang jaagt) om mijn borsten te verlichten die die nacht niet waren gebruikt en dus behoorlijk overladen waren. Maar Felix wilde geen borsten. Felix - die nooit echt een borstenadept is geweest - wilde het gemak van de papfles. En na vijfendertig pogingen en evenveel weigeringen, gaf ik toe.

Om drie uur in de namiddag: telefoon van de kribbe. In deze tijden van kribbegeweld is zo'n telefoontje (vooral wanneer je nooit eerder door de kribbe werd gebeld) niet echt bevorderlijk voor de zenuwen. Maar het viel mee: Luna was opgestaan met 39,5 graden koorts en moest worden opgehaald. Daar vlogen meteen al de stoere verhalen over mijn nooit-zieke kinderen het raam uit.

Om zes uur ondernam ik een nieuwe poging tot het voeden van mijn zoon en weer kreeg ik een nul op het rekwest. Dat leidde tot erg emotionele taferelen: niet alleen had ik geen afscheid kunnen nemen van dat intieme moeder-kindmoment, maar bovendien vond ik hem ook behoorlijk ondankbaar: hoeveel kinderen hebben een moeder die elke dag met een weekendtas naar het werk vertrekt, om daar op gezette tijden alleen in een hokje te gaan zitten om melk af te kolven, zodat haar kind zijn broodnodige vitamientjes en antistoffen niet zou ontberen?

Maar kijk, 24 uur later was alles weer bij het oude: Felix vond zijn verstand terug en geniet sindsdien opnieuw van het échte werk. En Luna had na één dagje thuis al weer genoeg van het ziek-zijn, en gaat maandag dus gezond en wel weer naar de kribbe.

2009-01-28T23:29:00.004+03:00

Luna is begonnen aan wat door menige kindervriend wordt omschreven als de "Terrible Two's" oftewel de Peuterpubertijd. Stel u er voorlopig nog niet al te veel van voor: ze blijft een ongelofelijk adorabel mormel, altijd klaar voor een grap en een grol. De laatste weken evenwel heeft het woordje "NON" de bovenhand gehaald in haar taalgezinde linkerhersenhelft.

"Luna krijg ik een knuffel?"
"NON!"

"Luna: we gaan in bad/bed/naar school!"
"NON!"

"Luna, waar is Nijntje?"
"NON!"

De neenobsessie heeft tot nu toe weinig consequenties. Voor ons althans.
Voor Luna is dat anders.

"Luna, wil je nog een koekje?"
"NON!"
(de koekjes verdwijnen in de kast)
"Waaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaah, koe-hoe-oe-hoe-oe-oek!"

2009-01-24T19:35:00.005+03:00

Een goede vriendin vertelde me een paar jaar geleden dat alle stereotiepen over het hebben van kinderen kloppen. Dat je ervoor door het vuur zal gaan, dat de liefde die je voor hen voelt iets is waarvan je voordien het bestaan niet vermoedde, dat je eindelijk je eigen moeder gaat begrijpen.

Ik ben geen harde tante, nooit geweest. Maar sinds Felix en Luna er zijn, ben ik meer peperkoek dan ooit tevoren. Ik zie de foto's van gewonde kinderen in Gaza en mijn hart breekt. Ik volg het nieuws over de slachtpartij in het Dendermondse Fabeltjesland, en de tranen wellen op. Die weerloze onschuld zie ik ook in mijn eigen kinderen, en dat doet pijn. Ik voelde gisteren letterlijk even de angst van de ouders, evenals hun opluchting of oneindige verdriet.

Een mannelijke collega met twee dochters vertelde dat het vaderschap ook hem veel emotioneler had gemaakt. Maar hij liet ruimte voor wat optimisme: "Het verbetert naarmate ze ouder worden".

Nog dertig jaar geduld dus?

2009-01-21T13:04:00.007+03:00

Volgens een wijsneuzige Brit met te veel vrije tijd, was het maandag de meest deprimerende dag van het jaar. Al het geld opgesoupeerd tijdens de feesten, de goede voornemens al weer verleden tijd, de donkere dagen, enfin...genoeg om een mens in de put te steken. Wel, ik kan u bevestigen dat het er bij ons niet veel vrolijker aan toe ging.

Voor het eerst moest ik opnieuw aan de slag in Jette, en ontdekte ik wat de "ochtendrush" betekent. Kort gezegd houdt dat in dat ik niet langer om half acht kan opstaan, en om half negen vrolijk de deur uit wandel. Er moeten twee hummels gevoed, gekleed en ontlast worden, ze moeten tegelijkertijd vier verdiepingen naar beneden geraken, en de buggy moet één verdieping naar omhoog, vervolgens gaat het door weer en wind naar de kribbe onder het aanhoren van een Luneaanse klaagzang, waarna iedereen weer ontkleed mag worden en ik ze met een zucht in de handen van enkele capabele en erg relaxte verzorgsters kan achterlaten.

Ik heb gezweet, geploeterd, binnensmonds (Luna is in haar "ik-zeg-alles-na"'-fase) gevloekt, maar we zijn zonder noemenswaardige etensresten en met een propere neus tot in de kribbe geraakt en dankzij een lichte vertraging op de spoorlijnen was ik ook nog perfect op tijd op het werk (de fiets staat nog steeds in Gent). Daar heb ik dan toch nog eerst even kunnen ontbijten (of dacht u dat dat deel uitmaakte van het ochtendritueel?), en op de middag vertrok ik zoals gepland naar het verpleeglokaal met mijn afkolfmachine en lekte ik een potje vol.

Vanaf dan ging het evenwel bergaf, en eindigde ik de dag met koude rillingen, barstende koppijn, keelpijn en 38,5 graden koorts. Van een tweede werkdag is het dus voorlopig niet meer gekomen.

2009-01-17T23:50:00.006+03:00

Als u mij vandaag vraagt welk beroep mijn kinderen later ogenschijnlijk zullen uitoefenen, dan kan ik u meteen van repliek dienen: Luna wordt schoonheidsconsulente, en Felix wordt zwemmer.

Felix beleeft zijn (voorlopige) hoogtepunten in bad: spartelen, drijven, kopje onder gaan. Zitten in bad vindt ie maar niks, hij wil horizontaal. Hoe natter ik de badkamer uitkom, hoe enthousiaster hij was over zijn badkwartiertje.

Luna gaat ook graag bloot, maar voor andere doeleinden. Zij vindt het zalig wanneer er aan haar geprutst wordt (een rug- en poepmassage, een crèmeke voor de huid, de nageltjes knippen), en vindt het nog stukken geweldiger wanneer ze dat zelf bij een ander mag doen (ik geniet hierbij de voorkeur).

Toen Luna gisterochtend vroeger wakker werd dan gewoonlijk, en wij haar bij ons in bed namen (Felix lag er trouwens ook al), heeft ze me een half uur lang door de haren gestreeld tot ze er zelf bij in slaap viel. Ik weet niet of u graag iemand aan uw haar laat prutsen, maar mij kan je geen beter ochtendlijk geschenk geven. Alhoewel: een glas vers geperst fruitsap doet het in die categorie ook erg goed, ik zeg het maar in geval ik ooit bij u kom logeren.

De enige keer dat we Luna's enthousiasme ietwat hebben moeten temperen, is toen ze Felix vol overgave met een paar oorstokjes wilde gaan bewerken. Het is namelijk niet omdat hij niet doof geboren is, dat hij het door een brutale aanslag op zijn aambeeld niet zou kunnen worden.

2009-01-14T22:16:00.011+03:00

Luna kan het nog steeds...

...en Felix staat al klaar voor de opvolging!

(klik op foto om te vergroten)

2009-01-13T13:49:00.004+03:00

Het wordt tijd dat ik eens een algehele misvatting rechtzet met betrekking tot onze korte nachten. Het is namelijk niet zo dat Felix niet slaapt.

Felix slaapt niet veel, maar hij slaapt goed. Hij slaapt lekker door als we bij vrienden op bezoek gaan. Hij slaapt rustig door 's avonds, als ik hem in zijn zolderbedje leg. Hij doet zijn oogjes dicht als ik hem in de buikzak op sleeptouw neem. Hij slaapt ook 's nachts. Jaja.

Felix is evenmin een huilbaby. Hij huilt als hij honger heeft, of als Luna hem platdrukt van liefde. En soms als zijn poep nat aanvoelt of als er een boertje vastzit in zijn luchtpijp. Maar hij heeft geen huiluurtje, laat staan huildagen.

Het probleem is dat ie WAKKER wordt. Niet om de zes uur, zoals de meeste baby's van zijn leeftijd, maar om de drie of (met een beetje geluk) vier uur. Omdat ie honger heeft (en dan huilt ie, zoals u eerder kon lezen).

Terwijl de meeste baby's zich 's avonds laveloos drinken om de nacht door te komen, heeft Felix er al snel genoeg van, en weigert hij enige verdere medewerking. Het verversen van pampers, hem onder koud water steken of Felix in de vooravond zo lang mogelijk laten vasten, zijn reeds beproefde technieken die tot geen bevredigend resultaat leidden. Ook de flessen poedermelk hebben niks uitgehaald, net als de lavendeldruppels en de luchtbevochtiging.

Bent u een ervaringsdeskundige met goede ideeën? Wij zijn niet te beroerd ze toe te passen. Vertel het ons!

2009-01-09T22:57:00.006+03:00

Luna is Twee.
Luna is Twee.
Luna is Twee Vandaag.

Door een verkeerde manipulatie van de datum op zijn uurwerk, leefde X gisteren de hele dag in de veronderstelling dat Luna jarig was. Tot ik hem een illusie armer maakte.

Luna zelf die was erg tevreden toen ze nog maar eens een kadootje kreeg. En een extra portie yoghurt. Alleen die kroon, daar moest ze niet erg lang van weten (liever een muts voor deze potentieel koudste winter van de eeuw).

En toen was de dag al weer voorbij.